donatieknop english

Op 11 juni 2012 vindt in Den Haag het Nationaal Privacy Debat plaats. (Klik HIER voor de aankondiging hiervan op televisie in november 2011.) Met een serie webcasts scherpt Webwereld in de aanloop naar dit nationale evenement alvast de meningen. Onder leiding van journalist Brenno de Winter kruisen steeds enkele deskundigen de degens over een aspect van het thema privacy. In deze vierde video praat De Winter met Vincent Böhre van Stichting Privacy First en social-mediakenner Jan Willem Alphenaar over het doembeeld van de bewakingsstaat, waarin de overheid de burger permanent in de gaten houdt. Volgens Privacy First zijn we niet naar zo'n maatschappij op weg, maar zitten we er al middenin. Hoe heeft dit zo ver kunnen komen en wat valt er tegen te doen?
Bekijk hieronder de webcast:


© Nationaal Privacy Debat / IDG Nederland

Gepubliceerd in Privacy First in de media
zaterdag, 10 maart 2012 16:37

Ophef over identificatieplicht

Het Openbaar Ministerie (OM) tekende onlangs beroep aan tegen de vrijspraak van een orthodox-joodse man die zich niet terstond kon identificeren. De man werd op 8 oktober jl. staande gehouden en verzocht zich te identificeren. De man vertelde de agenten dat hij geen ID-kaart bij zich had omdat het sabbat was. De religieuze regels die hij volgt, verbieden het om tijdens de sabbat iets bij zich te dragen. Wel gaf hij de politie toestemming om zijn rijbewijs thuis op te halen om zo zijn identiteit vast te stellen. Daarmee heeft hij in tegenstelling tot wat het OM beweert, aan de identificatieplicht voldaan. De kantonrechter ontsloeg de betreffende man op 17 februari jl. van rechtsvervolging.

Sinds januari 2005 geldt in Nederland de Wet op de Uitgebreide Identificatieplicht. Burgers moeten op verzoek van een daartoe bevoegd ambtenaar een identificatiebewijs kunnen tonen; er is sprake van een toonplicht. De plicht tot het dragen van een identiteitsbewijs (draagplicht) staat niet in de wet. Dit verschil mag academisch lijken, maar heeft belangrijke consequenties voor de dagelijkse praktijk. Het betekent niets meer en minder dan dat iemand die geen identiteitsbewijs draagt op zich niet in overtreding is. En dat geldt niet alleen voor mensen met een bepaald geloof.

In Nederland is er jaren veel weerstand geweest tegen de invoering van de identificatieplicht. Dat heeft ook te maken met het feit dat in de oorlog door het Nederlandse persoonsbewijs veel joden zijn afgevoerd.

In december 2003 werd de uitbreiding van de identificatieplicht in de Tweede Kamer besproken. Het wetsvoorstel kreeg veel kritiek van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak, de Orde van Advocaten en het College Bescherming Persoonsgegevens, dat wees op het gebrek aan onderbouwing en de strijdigheid met art. 8 lid 2 EVRM. Privacy International wees er bovendien op dat de plicht tot het dragen van een identiteitsbewijs in strijd is met het VN-verdrag voor de rechten van het kind, art. 16. Kort voor het parlementaire debat werd de draagplicht dan ook uit het wetsvoorstel geschrapt. Minister Donner verklaarde alleen een toonplicht in te willen voeren. Voor de PvdA was deze verandering een argument om voor te stemmen. De ChristenUnie, SGP, GroenLinks en SP stemden tegen de wet. Toen de wet was aangenomen wilde de VVD alsnog een draagplicht. In 2007 deed Henk Kamp (VVD) als Kamerlid opnieuw een poging om via een boerkaverbod de plicht tot het dragen van een identiteitsbewijs in de wet te laten opnemen.

In andere landen met alleen een toonplicht, zoals bv. Duitsland of Luxemburg, betekent dit daadwerkelijk dat men niet verplicht is een identiteitsbewijs bij zich te dragen. Als daar een persoon wordt aangehouden en hij/zij heeft geen identiteitsbewijs bij zich, wordt hij of zij in de gelegenheid gesteld dat op te halen tenzij er een dringende reden is de persoon meteen mee te nemen. In België is er wel een draagplicht en wel vanaf 1919. In Frankrijk is er een toonplicht voor Franse staatsburgers en een draagplicht voor migranten.

In Nederland wordt de toonplicht in de praktijk ten onrechte uitgelegd als draagplicht. Om dit te bereiken spreekt de wet van "aanbieden bij de eerste vordering" en moeten we volgens de Postbus 51-folder altijd een identiteitsbewijs bij ons hebben. Een folder is echter niet hetzelfde als de letterlijke tekst van de wet. De Haagse kantonrechter heeft op dit punt dan ook een juiste uitspraak gedaan.

Het OM lijkt zich hier niet bij neer te leggen, en de plicht om een identiteitsbewijs te dragen alsnog op een oneigenlijke wijze af te willen dwingen. Een woordvoerder van het OM liet weten: "Het is daarom belangrijk dat een hogere rechter zich hierover buigt. Dan weten burgers ook in de toekomst waar ze aan toe zijn." GroenLinks en de PvdA hebben vragen gesteld over deze kwestie.

Update Privacy First 8 februari 2013: de rechtszitting in het hoger beroep in deze zaak vindt plaats op dinsdag 12 februari 2013 (10.00u) bij het Hof Den Haag.

Update Privacy First 12 februari 2013: zoals verwacht deed het OM het tijdens de rechtszitting vanochtend voorkomen alsof sprake zou zijn van een draagplicht. Door de advocaat van de 'verdachte' werd (onder meer) terecht beargumenteerd dat slechts sprake is van een toonplicht, waar in casu aan was voldaan. De meervoudige kamer van het Hof doet uitspraak op dinsdag 26 februari as. (9.00u).

Update Privacy First 26 februari 2013: in een teleurstellende uitspraak heeft het Hof Den Haag vandaag alsnog geoordeeld dat sprake was van overtreding van de identificatieplicht. Daarbij miskent het Hof echter het onderscheid tussen een draagplicht en een toonplicht:

"Uit de Memorie van Antwoord van de minister van justitie aan de Eerste Kamer, zoals deze staat weergegeven onder punt 18 van de pleitnotities, volgt niet dat in het geval de verdachte zijn identiteitsbewijs thuis heeft liggen, steeds van een politieambtenaar verwacht of zelfs geëist zou mogen worden dat hij de verdachte vergezelt naar zijn woonhuis. Dat iets dergelijks in het onderhavige geval uiteindelijk wel is gebeurd, doordat politieambtenaren met verdachtes toestemming en met behulp van een buurvrouw van verdachte, die over zijn huissleutels beschikte, zich de toegang tot zijn huis hebben verschaft om aan de hand van de in verdachtes portemonnee aangetroffen rijbewijs zijn identiteit te kunnen vaststellen, levert naar het oordeel van het hof in de onderhavige zaak in redelijkheid geen grond op voor het openbaar ministerie om niet tot vervolging over te gaan. (...) Het hof is voorts van oordeel dat het feit dat de verdachte zich bereidwillig heeft opgesteld om, met behulp van zijn buurvrouw en de verbalisanten, zijn identiteitsbewijs alsnog ter inzage aan te bieden niet af doet aan het feit dat uit de wet noch uit de onder punt 42 van de pleitnotities genoemde Memorie van Antwoord volgt dat onder deze gegeven omstandigheden geen sprake is van een overtreding van artikel 447e van het Wetboek van Strafrecht."

Het is te hopen dat de Hoge Raad deze uitspraak spoedig zal corrigeren.

Update 11 december 2015: lees ook NOS op 3, 'Geen ID-kaart bij je? Vraag agent even mee te lopen', met naschrift Privacy First.

Gepubliceerd in Columns
dinsdag, 18 oktober 2011 16:59

Anonieme OV-chipkaart is niet anoniem

Met de Nederlandse overheid blijf je lachen tegenwoordig. Neem nou de "anonieme OV-chipkaart". Die kaart is helemaal niet anoniem. Tenminste, niet vanaf het moment dat u hem met uw pinpas heeft gekocht. Of vanaf het moment dat u hem digitaal heeft opgeladen bij een automaat. Iets dat de meeste mensen doen. Vanaf dat moment kan het unieke identificatienummer (!) van de RFID-chip in uw "anonieme" OV-chipkaart namelijk aan uw bankrekening worden gekoppeld. En dus aan u. Zo kan de overheid de hele dag mensen volgen die denken dat ze anoniem reizen. Lachen toch?

Nu denkt u misschien: "Ja, maar dan kan ik die anonieme OV-chipkaart toch gewoon contant kopen en met cash blijven opladen?" Dat kan inderdaad, als u telkens een automaat weet te vinden die nog cash accepteert. En als u al zo'n cash-automaat gevonden heeft, blijft u toch niet anoniem. Omdat u iedere keer dat u bij een OV-poortje in- of uitcheckt gefilmd wordt door bewakingscamera's. Zo kunt u alsnog aan uw OV-chipkaart worden gekoppeld.

De volgende keer dat u ergens een "anonieme OV-chipkaart" koopt, kunt u dus net zo goed ook meteen vragen om een dichte gaatjespan. Of een linkshandige schroevendraaier. Die bestaan namelijk ook niet. Maar dan hebben de mensen in de rij achter u tenminste nog een leuke middag.

Hoe absurd Nederland inmiddels ook is, eigenlijk kan Privacy First hier helemaal niet om lachen. Dus bezinnen wij ons op actie. Niet door een zoveelste bedelbrief richting politiek Den Haag; het klappertjespistool (of waterpistool) onder de actiemiddelen. Onze gedachten gaan momenteel vooral uit naar het dubbelloops jachtgeweer in ons actie-arsenaal: een nieuwe rechtszaak. U hoort nog van ons... ;)

Update 20 oktober 2011: voor relevante achtergrondinformatie verwijzen wij u naar deze publicatie van het Rathenau Instituut (pp. 32-41). Dit dateert van eind 2010 en is nog altijd actueel.

Gepubliceerd in Mobiliteit

Op vrijdag 15 juli jl. wees de Utrechtse voorzieningenrechter het verzoek van een gewetensbezwaarde om een identiteitskaart zonder vingerafdrukken af. Ter aanvulling op onze eerste reactie bij BNR Peptalk brengt Privacy First in dit verband graag de volgende punten onder de aandacht:

1) Het actuele Utrechtse vonnis betreft het verzoek om een voorlopige voorziening en heeft dan ook slechts een voorlopig karakter. Het vonnis heeft geen bindende werking in de bodemprocedure en kan in die procedure worden teruggedraaid. Dit geldt ook voor vergelijkbare rechtszaken die momenteel voor andere Nederlandse rechtbanken spelen.

2) Opvallend aan het vonnis is dat de rechter zich louter baseert op de Paspoortwetgeving en andere relevante wetgeving geheel buiten beschouwing laat. Zo worden het Wetboek van Strafvordering en de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten nergens genoemd. Onder deze wetten (respectievelijk art. 126nc Sv. en art. 17 Wivd 2002) kunnen politie, justitie en inlichtingendiensten naar alle waarschijnlijkheid wel degelijk vingerafdrukken opvragen, zo niet bij gemeenten, danwel bij de fabrikant van de paspoorten en ID-kaarten in Haarlem (Morpho, voorheen Sagem). Dit verandert niet nu de bewaartermijn van vingerafdrukken in gemeentelijke databanken sterk wordt verkort.

3) Opvallend is verder dat de rechter de (strijd tegen) fraude met reisdocumenten een "groot belang" noemt zonder dit te onderbouwen. Het afnemen van vingerafdrukken is oorspronkelijk bedoeld als middel tegen zogeheten look-alike fraude met reisdocumenten. Blijkens statistieken van de Koninklijke Marechaussee komt dit type fraude in Nederland met Nederlandse reisdocumenten hooguit enkele honderden keren per jaar voor, voornamelijk door asielzoekers. Deze cijfers zijn door de landsadvocaat nimmer weerlegd. Het afnemen van vingerafdrukken bij alle Nederlandse burgers voor een nieuw reisdocument (paspoort of ID-kaart) is daardoor volstrekt disproportioneel en daarmee onrechtmatig.

4) Tijdens het Algemeen Overleg (AO) met de Tweede Kamer van 27 april jl. heeft Minister Donner gesteld dat biometrische verificatie van de vingerafdrukken in 21-25% van de gevallen niet werkt. Het huidige systeem functioneert dus niet en de wetgeving is daardoor technisch onuitvoerbaar gebleken. Ermee doorgaan is dan ook pure kapitaalvernietiging.

5) Aangezien biometrische verificatie van de vingerafdrukken in technische zin niet werkt, kan de burger daardoor ten onrechte verdacht worden van identiteitsfraude. Bijvoorbeeld in de toekomst, ergens op een vliegveld in het buitenland, met alle gevolgen van dien (gemiste vlucht, onrechtmatige detentie etc.). Doorgaan met het afnemen van vingerafdrukken brengt burgers dan ook actief in gevaar.

6) Minister Donner heeft tijdens hetzelfde AO op 27 april jl. toegezegd dat de Nederlandse identiteitskaart z.s.m. "vingerafdruk-vrij" zal worden. Tegenover de rechtbank Amsterdam verklaarde de landsadvocaat onlangs dat deze toezegging een bindend karakter heeft. Door de toezegging van Donner kan dan ook niet langer worden volgehouden dat de afname van vingerafdrukken voor ID-kaarten noodzakelijk is.

7) Inmiddels is echter tevens duidelijk geworden dat de benodigde wijziging van de Paspoortwet pas medio 2012 door het kabinet aan de Raad van State zal worden voorgelegd. Niet valt in te zien waarom de afname van vingerafdrukken voor ID-kaarten niet eerder kan worden stopgezet, desnoods langs technische weg. Ondanks het feit dat afname momenteel nog 'verplicht' is onder de Europese Paspoortverordening, zal de Europese Commissie eerdere stopzetting door Nederland (gezien de enorme foutenpercentages in de biometrische techniek) naar alle waarschijnlijkheid niet euvel duiden. Dit ook gezien het feit dat Nederland als enige EU-lidstaat de ID-kaart als wettelijk reisdocument i.p.v. als identiteitsdocument heeft betiteld, waardoor de Europese Paspoortverordening (en daarmee de verplichting van vingerafdrukken) naast het Nederlandse paspoort ook – geheel overbodig – op de Nederlandse ID-kaart van toepassing is. Snelle stopzetting levert Nederland bovendien slechts voordelen i.p.v. risico's op door kortere wachttijden aan gemeentebalies, kostenbesparingen en uitsluiting van de risico's die met de huidige afname van vingerafdrukken en RFID-technologie in de chip gepaard gaan.

Gepubliceerd in Biometrie
vrijdag, 08 juli 2011 17:00

Camera in je straat? Zet 'm op de kaart!

Het kan u zomaar gebeuren: na een dag werken komt u thuis en ziet opeens een bewakingscamera in uw straat. Pal voor uw huis, hoog aan een paal. De camera filmt een groot deel van de straat waarin u woont, inclusief uw eigen voordeur. Totaal verbijsterd vraagt u zich af wat hier de reden van zou kunnen zijn. U woont al jaren met veel plezier in deze straat, burenruzies zijn u niet bekend en overlast evenmin. Wat voor verschrikkelijks zou er in uw straat aan de hand kunnen zijn dat de plotselinge plaatsing van deze camera rechtvaardigt? Trekken er dagelijks gewapende bendes door uw straat heen? Boze hordes met plunderende hooligans van de lokale tennisclub? Worden uw bejaarde buren verdacht van terroristische activiteiten? U heeft werkelijk geen flauw idee. Evenmin blijkt u ooit door uw gemeente te zijn geïnformeerd. De volgende ochtend belt u de gemeente op. Na enkele malen te zijn doorverbonden krijgt u de juiste gemeenteambtenaar aan de lijn. Deze vertelt u dat de camera in uw straat is geplaatst naar aanleiding van enkele meldingen van intimidatie door buurtbewoners. Voorafgaand aan het besluit van de gemeente tot plaatsing van de camera zouden diverse bijeenkomsten tussen de gemeente en uw buurtvereniging hebben plaatsgevonden. U was het afgelopen jaar echter vaak in het buitenland en hoort dit nu pas voor het eerst. De inspraak- en bezwaartermijn is inmiddels verlopen; u zult moeten wachten tot het eerstvolgende verlengingsbesluit van de gemeente, later dit jaar. Tot die tijd zit u dus met een camera bij uw voortuin opgescheept.

U belt een bevriende jurist. Deze adviseert u om alvast een verzoek tot verwijdering of verplaatsing van de camera bij uw gemeente in te dienen en daartoe zonodig de rechter in te schakelen. De kans dat de rechter uw verzoek zal inwilligen is groter naarmate u beter kunt aantonen dat de gemeente uw recht op privacy heeft genegeerd, bijvoorbeeld doordat de camera uw huis onnodig in beeld brengt, u vooraf niet door de gemeente bent ingelicht en geraadpleegd, etc.

Een tweede advies komt van uw overbuurman: deze vond na enig Googlen op het internet de volgende website:  CAMERALOCATIES.NL  Op deze website kan iedereen in heel Nederland alle openbare camera's letterlijk "op de kaart zetten". Een openbaar cameraregister blijkt immers niet te bestaan, dus is het vooralsnog aan de burger zelf om het openbare cameratoezicht in kaart te brengen. Uw buurman heeft dit alvast gedaan. U besluit samen om ook andere camera's in uw woonwijk, in uw gemeente en zelfs in de wijdere omgeving in kaart te gaan brengen. Zo heeft dit nadeel toch nog een voordeel: u heeft er een leuke hobby bij en bewijst de Nederlandse maatschappij ook nog eens een dienst. Met een beetje goede wil zijn binnenkort alle openbare camera's in heel Nederland in kaart gebracht en kan voor iedereen zichtbaar worden in welke bizarre camera-jungle we tegenwoordig leven...

kaartnl

Gepubliceerd in Cameratoezicht

Door onze gastcolumnist. 

Het zal u maar gebeuren, u heeft een vakantie gepland met uw gezin binnen de EU, in Bulgarije. Uw vakantie eindigt in een nachtmerrie. Eén van uw kinderen was in goed vertrouwen met de lokale jeugd gaan stappen. Vervolgens is uw kind in hechtenis genomen. Men geeft niet aan waarom uw kind wordt vastgehouden, een tolk is niet voorhanden en de gevangenisomstandigheden zijn slecht: de bezettingsgraad is 155 procent, vies eten, slechte hygiëne en geen medische zorg. Na maanden van voorarrest, en met hulp van een door u gefinancierde dure advocaat en tolk, heeft u het geluk dat uw kind naar Nederland mag; de rechter heeft een vonnis geveld. Het jaar erop besluit u naar Polen op vakantie te gaan, maar aan de grens wordt uw kind wederom opgepakt. Het Europees Arrestatiebevel (EAB) bleek nog steeds van kracht en men weigert om het EAB te laten vervallen. Fictie? Nee, het is realiteit. Tussen 2005 en 2010 zijn er in de EU 54.689 EAB's uitgevaardigd, waarvan 11.630 mensen zijn uitgeleverd.

Het EAB werd door de EU in het leven geroepen i.v.m. de terroristische dreiging en om het mogelijk te maken om EU-burgers te straffen voor zware vergrijpen binnen een EU-lidstaat. Inmiddels zijn zware vergrijpen als moord en terrorisme verworden tot rekbare begrippen als "corruptie" en "vreemdelingenhaat". Te pas en te onpas maken landen hier gebruik van. Koplopers in het indienen van een EAB-verzoek zijn in volgorde van hoogte van aantallen: Polen, gevolgd door Duitsland, Roemenië, Frankrijk en Hongarije.

Pogingen aan het adres van de Nederlandse Overheid lopen uit op niets. Minister Opstelten geeft geen krimp. Ook hogerop wil het niet lukken. Ondanks verzoeken aan de Europese Justitiecommissaris, Viviane Reding, ingediend door het Advocatencollectief, Fair Trial International, Amnesty International, Anti Folter Comité, en vele anderen, legt de Commissie alles naast zich neer. De enige aanpassing die zal worden gedaan, aldus mevrouw Reding in een toelichting in het Europees Parlement op 8 juni 2011, is het aanpassen van het bestaande Rapport. Deze aanpassingen voorzien erin dat de EU-landen niet te pas en te onpas een verzoek indienen. Het vergrijp moet straks proportioneel getoetst worden. Is het vergrijp klein en de kosten hoog, dan wordt een verzoek niet meer gehonoreerd. Verder moeten uitvoerende lidstaten informatie kunnen verzamelen om te checken of het bewijsmateriaal volgens de geldende rechtsnormen is verkregen en heeft men recht op juridische bijstand in beide landen.

Waar wringt dan nog de schoen? Wel, in Nederland kan een Nederlandse rechter niet toetsen of uw Nederlandse kind terecht of onterecht gevangen zit in een EU-lidstaat. Dat is vervelend, want in Nederland is in de Grondwet vastgelegd dat een onafhankelijke rechter toetst of er sprake is van een strafbaar feit, en zo ja, wat de straf is die hierop volgt. Ingeval van het EAB is dit niet van toepassing en mag alleen de Internationale Rechtshulpkamer (IRK) te Amsterdam het Arrestatiebevel inzien op inhoud, en verder niets. Er wordt dus niet getoetst of gecheckt of de inhoud klopt. Zodoende is de Nederlandse burger uitgeleverd aan de rechtspraak van het betreffende EU-land. Het moge duidelijk zijn dat zowel de rechtspraak alsook de wetgeving per land verschilt. Het blijft dan ook de vraag waarom minister Opstelten zich niet hard maakt voor de Nederlandse bevolking en paal en perkt stelt aan wat wij accepteren en wat niet. Ook is het onbegrijpelijk waarom de Tweede Kamer dit probleem niet tot één van haar eerste prioriteiten maakt.

Iedere Nederlandse burger wordt geacht de wet te kennen. Moeten we ons nu ook gaan verdiepen in de wetten van alle EU-lidstaten?

Het slechte nieuws is dat het dus allemaal helemaal niet meevalt. Net zomin dat dodelijke ziektes, ongelukken enz. alleen bij anderen voorkomen, wordt de kans dat iemand uit uw familie of kennissenkring straks gevangen zit binnen de EU jaarlijks groter. U kunt de ontwikkelingen over het EAB volgen via Google en via elke andere zoekmachine.

Gepubliceerd in Columns

Door onze gastcolumnist.

Marketing is het creëren van vraag naar een product en het verhogen van die vraag: zoveel mogelijk verkopen dus. Hiervoor maakt men gebruik van de elementen product, promotie van het product, de prijs en de plaats (afzetgebied). Hier vallen echter ook personen en profiling (lees registratie en matchen van gegevens) onder. Dit wordt weliswaar buiten de lesboekjes gehouden, maar in de praktijk veelvuldig toegepast. Zo wordt de markt niet alleen uitstekend beheerd, maar ook gecontroleerd en gemanipuleerd.

Ook onze Overheid doet graag aan marketing: gelikte tv-spotjes doen ons geloven dat het leuk is om naar het Casino te gaan, u wordt daar met een glimlach van uw geld afgeholpen. De Staatsloterij steunt met uw geld het goede doel in het buitenland (het zogenaamde feelgood-programma). Bordelen zijn gelegaliseerd en drugs worden gedoogd en indien mogelijk gelegaliseerd, denk bijvoorbeeld aan beperkt wietgebruik. Het doel heiligt de middelen, de Overheid heeft controle over de omzet en casht bovendien de belasting over deze “producten”. Het gaat om producten die veel geld genereren voor de Overheid. Het zorgt ervoor dat de Overheid als marketeer verandert in een marketing pooier: veel vraag creëren op verslavende producten en vervolgens veel cashen, immers de Overheid stuurt deze “vrije” markt middels promotie, inclusief een aangepaste regelgeving. De alom geprezen vrije markt benadering, die normaliter door de serieuze ondernemer wordt bedreven, geldt niet voor bovenstaande Staats(gebonden)bedrijven, want een goede melkkoe moet je houden. De droom van menig marketeer, een spel dat de Overheid als geen ander begrijpt en tot op de bodem uitspeelt.

Onze oud-premier zei het al: “we moeten de VOC-mentaliteit van vroeger navolgen”. Letterlijk genomen houdt dit in: handel drijven en opium exporteren. Tot de Boxer-opstand in China vervoerde de VOC o.a., als opium-monopolist, opium van Zeeuwse bodem naar China. Een niet meer in gebruik zijnd Zeeuws papaverveld (zie foto) is hier nog een stille getuige van. De Nederlandse Opiumbelangen op Java werden ondergebracht in de door ons koningshuis opgerichte NHM. Ook de Nederlandse Cocaïnefabriek deed het goed als grootste dealer van Europa, waarna men in 1972 besloot om de NCF in een Holding van AkzoNobel BV onder te brengen.

zeeland

Voorts ontstonden in de laatste decennia van de 20ste eeuw onder toeziend oog van de Overheid vele coffeeshops, en startte de Overheid een initiatief tot het kweken van medicinale wiet. Dat allemaal onder het mom om de drugsscene te decriminaliseren of omwille van gezondheidsredenen, met als gevolg medicinale Nederwiet. Een marketeer zou zeggen: uitbreiding van de markt. Nader onderzoek wijst uit dat omliggende landen het niet eens zijn met deze visie en de buurtbewoners van coffeeshops klagen over overlast omdat de politie niet ingrijpt, zogenaamd wegens onderbezetting. Feit is dat de politie niet kan ingrijpen, want het in bezit hebben van een paar gram wiet is niet strafbaar en gebruik ervan ook niet. Alleen het kweken is strafbaar. Dus komt de Overheid met de oplossing om spuithuizen in te richten waar men, na registratie, harddrugs krijgt. Ook coffeeshops zullen binnenkort alleen nog Nederlanders mogen binnenlaten die geregistreerd lid zijn en in het bezit zijn van een wietpasje. Zo houden we iedereen tevreden en denkt men buitenlanders te weren. Iedere burger weet dat het overleggen van een Nederlandse ID voldoende zou moeten zijn om niet-Nederlanders te weren uit coffeeshops. Supermarkten doen dit immers ook om alcoholverkoop aan minderjarigen te voorkomen. Deze methode kan volgens de Overheid niet worden toegepast bij coffeeshops. Bovendien wordt de coffeeshop straks een “besloten coffeeshop” met een gedoogdrempel van maximaal van 1500 leden per shop. De vraag rijst nu of deze registratiemaatregel een middel is om Europol een plezier te doen, zodat gebruikers makkelijker te traceren zijn met alle gevolgen van dien? Of gaat het erom dat de omzet van de coffeeshop tegelijkertijd beter inzichtelijk wordt en de belastinginkomsten veiliggesteld worden? Immers 1500 leden keer 3 gram wiet per dag (toegestane portie) is: kassa! Welke coffeeshop heeft 1500 bezoekers die dagelijks 3 gram wiet kopen? Ga uit van ca. 440 steden en dorpen in Nederland, maal 1500 gebruikers: dat is ca. 660.000 gebruikers die maximaal 3 gram wiet per dag kopen. Dagelijks is dat 1980 kg wiet ter waarde van ca. € 3500 p/kg (prijsindicatie volgens internet). Dit komt neer op € 6.930.000 omzet per dag. Daar verdient de Overheid lekker aan: 1.3 miljoen aan BTW per dag x 365 dagen, dat is ca. een half miljard op jaarbasis. Mooi meegenomen en dat dan alleen als er sprake is van één coffeeshop per gemeente.

We kunnen trots zijn: de VOC-mentaliteit is helemaal terug, en sterker nog, nooit weggeweest: handel drijven en geld verdienen aan verkoop en belastingheffing van handel en opiaten. Echte Nederwiet in een besloten coffeeshop met geregistreerde gebruikers. Gecontroleerde inkomstenbelasting met gegarandeerde afzet, immers men moet als lid wel een jaar lid blijven. En en passant, als het te moeilijk wordt, zijn de afnemers zo te vinden. Makkelijk toch? De marketingmachine werkt op volle kracht.

Gepubliceerd in Columns

Door onze gastcolumnist. 

Nederland is registratieziek. Als u bij de balie komt van de Overheid, Bank of Verzekering mag (lees: moet) u uw BSN (Burger Service Nummer), rijbewijs of paspoort, geboortedatum, polisnummer enz. afgeven. Als dat overeenkomt en u wordt gevonden in het registratiebestand, is er iemand die u met uw vragen verder helpt. Men weet dan immers wie u bent: een geregistreerde aaneenschakeling van nummers en getallen.

Ook als u telefoneert bent u verplicht om via een labyrint van getallen het menu te doorlopen middels hulp van een robotstemmetje, alvorens u geholpen wordt.

Wij hebben een familielid (wij noemen deze de BOB) die geen toekomst heeft als getrouwd persoon. De BOB is een Hollandse 50-er (blond haar, blauwe ogen, rode wangen), die de pech had ergens in Afrika geboren te zijn. De ouders dachten er indertijd goed aan te doen om bij het verlaten van dat land het originele geboortebewijs uit dat land mee te nemen. Het rommelde er nogal. De BOB heeft weliswaar een Nederlands paspoort, maar de Overheid accepteert het geboortebewijs niet meer ook al gaat het hier om een authentiek document dat voorzien is van authentieke zegels. “Jammer”, zegt de Overheid, “de instantie van het geboorteland moet een nieuw document opsturen waaruit blijkt dat de BOB daar geboren is.” Maar ja, de BOB staat niet meer geregistreerd in Afrika en kan dus niets opvragen of overleggen en mag derhalve niet trouwen. Immers, de ouders hadden het originele document meegenomen. Foutje bedankt. De BOB, kunt u echt bewijzen dat u geboren bent? Dan mag u alsnog trouwen. Dat is het goede nieuws voor vandaag!

Een voorbeeld dat veel mensen raakt is de VOG: een verklaring omtrent goed gedrag. Het is een keurmerk van de Overheid (in dit geval Justitie) voor eenieder die het waagt aan een baan te beginnen, of van baan wil veranderen. Als u al door de sollicitatie heen komt dient u bij steeds meer instanties een VOG te overleggen. Staat uw naam geregistreerd bij Justitie en politie dan heeft u pech: u krijgt de baan waarschijnlijk niet.

Dit is bizar. Immers in Nederland is het (lees: was het) normaal bij verandering van werkgever dat u een getuigschrift meeneemt van voorgaande werkgever(s). Daar waar nieuwkomers begonnen met een baan, kreeg men na een gesprek al dan niet de baan. Het werd gegund of niet.

Het ontslagrecht voorziet er nog steeds in, dat als iemand de wet aantoonbaar heeft overtreden of zich niet gedraagt volgens de geldende bedrijfsregels, deze persoon vervolgens door het bedrijf mag worden ontslagen.

Dankzij de VOG is iemand die een aantekening in het dossier van Justitie en politie heeft, vogelvrij. U komt niet meer aan het werk, ook niet als u opgepakt bent geweest en hiervoor veroordeeld bent en uw straf heeft uitgezeten. De aantekening (ook indien slechts sprake was van een verdenking) blijft nog jaren in het dossier van Justitie zitten. Het is voor de sollicitant ondoorzichtig op welke criteria een VOG wordt afgegeven. Wij kennen provo’s en hippies van vroeger die nu in hoge functies terecht zijn gekomen. Deze mensen maken nu het beleid. Wij vragen ons af: vertrouwt de waard zijn gasten, en zo nee, waarom niet?

Maar wat kan u dat schelen? Nu het goede nieuws: het is binnen uw omgeving dagelijkse kost: kinderen die in aanraking zijn geweest met politie en Justitie, in verband met overmatig drank- en/of drugsgebruik (bijvoorbeeld een party drug), vandalisme enz., hebben een grote kans geen VOG meer te krijgen, dus ook geen werk. De registratie blijft voor kleinere misdrijven vijf jaar bewaard. Hoe zwaarder het misdrijf, hoe langer dit bewaard blijft.

Ziet u de toekomst van uw kind al voor u? Werkeloos en geen uitzicht op beter. Het systeem bewijst dat uw kind niet deugt.

Een aantekening bij Bureau HALT is genoeg om een halt toe te roepen aan de carrière van uw kind. Of wordt het tij nog gekeerd?

Gepubliceerd in Columns
zondag, 10 oktober 2010 22:36

Data voor Daadkracht Rapport uit

Rapport Data voor Daadkracht, Commissie Bosma

Rapport Ministerie van Binnenlandse Zaken, Commissie Bosma, april 2007

Data voor Daadkracht, gegevensbestanden voor veiligheid, observaties en analyse.

 
Dit rapport van de Adviescommissie Informatiestromen Veiligheid onderzoekt de systematiek van de informatiestromen uit (grote) gegevensbestanden in de publieke en private sector ten behoeve van het veiligheidsdomein. In dit onderzoek gaat het om informatiestromen ter ondersteuning van criminaliteitsbestrijding, terrorismebestrijding en crisisbeheersing. Het gaat hierbij om geautomatiseerde databases van zowel publieke als private organisaties.
Klik hier om het rapport in te zien.
Gepubliceerd in Profiling
zondag, 10 oktober 2010 07:15

Macht, leugen en lafheid

 


  Privacy First, Amsterdam, 21 november 2009

"De essentie van het brede onbehagen is ..."

Column "Macht, leugen en lafheid" van prof. Bob Smalhout.
Verscheen in De Telegraaf van 21 nov. 2009, pag. T9.


Macht, leugen en lafheid
door prof. dr. Bob Smalhout

21-11-2009

Na jaren van politieke ellende begint het kennelijk bij veel landgenoten door te dringen dat de bijna ontelbare maatregelen, uitspraken, plannen en beloften van onze overheid de onbetrouwbaarheid bezitten van het Nederlandse weer. Vandaar de panische angst van de meeste politici voor verkiezingen, voor een volksreferendum in combinatie met een stage groei van het aantal potentiële stemmers op de PVV, de partij van Geert Wilders. De essentie van het brede onbehagen (door het politieke establishment altijd minachtend 'onderbuikgevoelens' genoemd) is de groeiende vrees steeds meer door de overheid in ons privéleven te worden aangetast. Hadden wij kortgeleden te maken met het ministerie van Financiën dat grote bedragen uitkeerde aan criminelen die gestolen financiële privé-gegevens in de aanbieding hadden, thans worden wij overvallen door de minister Eurlings (CDA) van Verkeer en Waterstaat, met een uitgebreid plan om autokilometers te gaan registreren en te belasten via in de auto geplaatste monitoren. Niet alleen dat er van deze kastjes ruim negen miljoen nodig zijn, maar bovendien moeten ze worden ingebouwd. En dat alles kost miljoenen.

De automobilist wordt verantwoordelijk voor het goed functioneren van zijn elektronische bewaker. Defecten moeten onmiddellijk worden gemeld aan de overheid, die dreigt met hoge boetes en zelfs gevangenisstraffen. Hoe die gemiddelde burger te weten moet komen of het apparaat goed werkt, wordt niet vermeld. Ook niet wat er gebeurt bij diefstal. Maar het meest benauwende is wel dat de overheid via dit systeem van iedereen kan weten waar en wanneer hij of zij zich bevindt. Om deze pil wat te vergulden wordt erbij verteld dat de files door het systeem zouden verminderen, dat de reistijd dus korter wordt en dat er minder ongelukken zullen gebeuren, met cijfers achter de komma alsof het zuivere wiskunde is. Maar die bedrieglijke psychologische techniek kennen we zo langzamerhand wel. Minister Klink (CDA) van Volksgezondheid doet hetzelfde, maar dan met zijn eigen stokpaardje, het 'elektronisch patiënten dossier.'

Het rekeningrijden heeft al een lange voorgeschiedenis en vele ministers hebben er al hun tanden op stukgebeten. Zoals Kroes, die in 1989, als minister van Verkeer en Waterstaat, 'tolheffing' voorstelde. Haar opvolgster Maij-Weggen (CDA) had in 1991 voorstellen voor zowel een spitsvignet als voor een carpoolstrook. Jorritsma (VVD) kwam met het wetsvoorstel 'rekeningrijden' en Netelenbos (PvdA) bedacht de elektronische tolpoorten. Alle projecten liepen vast op het enige wat de geplaagde bevolking kan doen, namelijk het torpederen van wat in de politiek 'een sociaal draagvlak' wordt genoemd.

Kwartje

Doch, al die nooit uitgevoerde grootscheepse plannen hebben wél vele miljoenen belastinggeld gekost. Alleen ex-minister Netelenbos heeft er de onsterfelijke bijnaam van 'Tineke Tolpoort' aan overgehouden. Ook is een onaangename maatregel van de socialist Wim Kok, als bewijs van onbetrouwbaarheid van politici, voor altijd in het collectieve geheugen van onze burgerij blijven hangen. Hij voerde in 1991 het beruchte 'kwartje van Kok' in. Het zou een tijdelijke maatregel zijn: ƒ 0,25 extra per liter benzine, om een gat in zijn begroting te dichten. Nu, na achttien jaar, betalen we nog steeds dat kwartje van Kok. Maar het meest vrezen de Nederlanders de continue aantasting van hun privéleven. Dat wordt zeer sterk gevoeld door mensen die bewust de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt.
Alle maatregelen van de Duitse bezetter berustten destijds op een perfecte registratie en documentatie. Hierdoor was voor de nazi's het oppakken, transporteren en vermoorden van onze Joodse medeburgers, een fluitje van een cent. De overheid was in de jaren dertig zó verzot geweest op perfecte bevolkingsregistratie, dat wij als eersten in Europa daarvoor gebruikmaakten van elektromechanische computers, het Hollerith-systeem. Een ponskaartenmachine, uitgevonden door Hermann Hollerith in 1884 en geproduceerd door de Amerikaanse firma IBM.

Zonder de Hollerith-apparaten van IBM was de uitroeiing van miljoenen Joden veel moeilijker geweest. De Nederlander die in ons land verantwoordelijk was voor die perfecte registratie en organisatie was Jacobus Lambertus Lentz, hoofd Rijksinspectie der Bevolkingsregistraties en uitvinder van het destijds beruchte persoonsbewijs (identiteitskaart), dat vrijwel niet te vervalsen was. Zijn lijfspreuk luidde: "Registreren is Dienen." Zijn ideeën over blinde dienstbaarheid hebben meer dan 102.000 Joodse Nederlanders het leven gekost.

Hackers

Dat het diepe wantrouwen van de oorlogsgeneratie tegen massale bevolkingsregistraties voor welk doel dan ook, nog steeds diep verankerd is, werd op 5 november jongstleden vermeld in het dagblad Trouw in een artikel over hackers die moeiteloos computercodes konden kraken. Een als 'Henk' aangeduide professionele hacker, die als software-ontwikkelaar de veiligheid van websites onderzoekt, vindt wekelijks tussen de veertig en honderd elektronische lekken bij de overheid, bedrijven en andere organisaties.

De grondgedachte bij al die grootschalige registratiesystemen is de diepgewortelde wens van de meeste politici om macht uit te kunnen oefenen. Daar wordt vaak alles aan opgeofferd. Maar zodra een groot deel van de bevolking de voet dwars zet en NEE roept, veranderen vele politici in laffe kleinzielige mensen die in staat zijn hun mening binnen 24 uur compleet te herzien. Een klassiek voorbeeld was deze week de minister van Wonen, Wijken en Integratie, Eberhard van der Laan (PvdA), die nog onlangs arrogant weigerde om aan Wilders (PVV) gegevens te verschaffen over de kosten van de massale niet-westerse immigratie. Drie dagen geleden, met de hete adem van diezelfde Wilders in zijn nek, sprak Eberhard deze briljante volzin: "Wij (PvdA), waren vrij onnozel om niet in te zien dat je voor het slagen van integratie wél eisen moet stellen. We lieten de Nederlanders in de kou staan." Er bestaan dus nog steeds wonderbaarlijke genezingen die medisch niet te verklaren zijn. Nu Eurlings nog. Zou voor hem Lourdes een optie zijn?

Gepubliceerd in Columns
Pagina 15 van 16

Onze Partners

logo Voys Privacyfirst
logo greenhost
logo platfrm
logo AKBA
logo boekx
logo brandeis
 
banner ned 1024px1
logo demomedia
 
 
 
 
 
Pro Bono Connect logo 100
IIR banner

Volg ons via Twitter

twitter icon

Volg onze RSS-feed

rss icon

Volg ons op LinkedIn

linked in icon

Volg ons op Facebook

facebook icon