donatieknop english

Door onze gastcolumnist. 

Het zal u maar gebeuren, u heeft een vakantie gepland met uw gezin binnen de EU, in Bulgarije. Uw vakantie eindigt in een nachtmerrie. Eén van uw kinderen was in goed vertrouwen met de lokale jeugd gaan stappen. Vervolgens is uw kind in hechtenis genomen. Men geeft niet aan waarom uw kind wordt vastgehouden, een tolk is niet voorhanden en de gevangenisomstandigheden zijn slecht: de bezettingsgraad is 155 procent, vies eten, slechte hygiëne en geen medische zorg. Na maanden van voorarrest, en met hulp van een door u gefinancierde dure advocaat en tolk, heeft u het geluk dat uw kind naar Nederland mag; de rechter heeft een vonnis geveld. Het jaar erop besluit u naar Polen op vakantie te gaan, maar aan de grens wordt uw kind wederom opgepakt. Het Europees Arrestatiebevel (EAB) bleek nog steeds van kracht en men weigert om het EAB te laten vervallen. Fictie? Nee, het is realiteit. Tussen 2005 en 2010 zijn er in de EU 54.689 EAB's uitgevaardigd, waarvan 11.630 mensen zijn uitgeleverd.

Het EAB werd door de EU in het leven geroepen i.v.m. de terroristische dreiging en om het mogelijk te maken om EU-burgers te straffen voor zware vergrijpen binnen een EU-lidstaat. Inmiddels zijn zware vergrijpen als moord en terrorisme verworden tot rekbare begrippen als "corruptie" en "vreemdelingenhaat". Te pas en te onpas maken landen hier gebruik van. Koplopers in het indienen van een EAB-verzoek zijn in volgorde van hoogte van aantallen: Polen, gevolgd door Duitsland, Roemenië, Frankrijk en Hongarije.

Pogingen aan het adres van de Nederlandse Overheid lopen uit op niets. Minister Opstelten geeft geen krimp. Ook hogerop wil het niet lukken. Ondanks verzoeken aan de Europese Justitiecommissaris, Viviane Reding, ingediend door het Advocatencollectief, Fair Trial International, Amnesty International, Anti Folter Comité, en vele anderen, legt de Commissie alles naast zich neer. De enige aanpassing die zal worden gedaan, aldus mevrouw Reding in een toelichting in het Europees Parlement op 8 juni 2011, is het aanpassen van het bestaande Rapport. Deze aanpassingen voorzien erin dat de EU-landen niet te pas en te onpas een verzoek indienen. Het vergrijp moet straks proportioneel getoetst worden. Is het vergrijp klein en de kosten hoog, dan wordt een verzoek niet meer gehonoreerd. Verder moeten uitvoerende lidstaten informatie kunnen verzamelen om te checken of het bewijsmateriaal volgens de geldende rechtsnormen is verkregen en heeft men recht op juridische bijstand in beide landen.

Waar wringt dan nog de schoen? Wel, in Nederland kan een Nederlandse rechter niet toetsen of uw Nederlandse kind terecht of onterecht gevangen zit in een EU-lidstaat. Dat is vervelend, want in Nederland is in de Grondwet vastgelegd dat een onafhankelijke rechter toetst of er sprake is van een strafbaar feit, en zo ja, wat de straf is die hierop volgt. Ingeval van het EAB is dit niet van toepassing en mag alleen de Internationale Rechtshulpkamer (IRK) te Amsterdam het Arrestatiebevel inzien op inhoud, en verder niets. Er wordt dus niet getoetst of gecheckt of de inhoud klopt. Zodoende is de Nederlandse burger uitgeleverd aan de rechtspraak van het betreffende EU-land. Het moge duidelijk zijn dat zowel de rechtspraak alsook de wetgeving per land verschilt. Het blijft dan ook de vraag waarom minister Opstelten zich niet hard maakt voor de Nederlandse bevolking en paal en perkt stelt aan wat wij accepteren en wat niet. Ook is het onbegrijpelijk waarom de Tweede Kamer dit probleem niet tot één van haar eerste prioriteiten maakt.

Iedere Nederlandse burger wordt geacht de wet te kennen. Moeten we ons nu ook gaan verdiepen in de wetten van alle EU-lidstaten?

Het slechte nieuws is dat het dus allemaal helemaal niet meevalt. Net zomin dat dodelijke ziektes, ongelukken enz. alleen bij anderen voorkomen, wordt de kans dat iemand uit uw familie of kennissenkring straks gevangen zit binnen de EU jaarlijks groter. U kunt de ontwikkelingen over het EAB volgen via Google en via elke andere zoekmachine.

Gepubliceerd in Columns

Door onze gastcolumnist.

Marketing is het creëren van vraag naar een product en het verhogen van die vraag: zoveel mogelijk verkopen dus. Hiervoor maakt men gebruik van de elementen product, promotie van het product, de prijs en de plaats (afzetgebied). Hier vallen echter ook personen en profiling (lees registratie en matchen van gegevens) onder. Dit wordt weliswaar buiten de lesboekjes gehouden, maar in de praktijk veelvuldig toegepast. Zo wordt de markt niet alleen uitstekend beheerd, maar ook gecontroleerd en gemanipuleerd.

Ook onze Overheid doet graag aan marketing: gelikte tv-spotjes doen ons geloven dat het leuk is om naar het Casino te gaan, u wordt daar met een glimlach van uw geld afgeholpen. De Staatsloterij steunt met uw geld het goede doel in het buitenland (het zogenaamde feelgood-programma). Bordelen zijn gelegaliseerd en drugs worden gedoogd en indien mogelijk gelegaliseerd, denk bijvoorbeeld aan beperkt wietgebruik. Het doel heiligt de middelen, de Overheid heeft controle over de omzet en casht bovendien de belasting over deze “producten”. Het gaat om producten die veel geld genereren voor de Overheid. Het zorgt ervoor dat de Overheid als marketeer verandert in een marketing pooier: veel vraag creëren op verslavende producten en vervolgens veel cashen, immers de Overheid stuurt deze “vrije” markt middels promotie, inclusief een aangepaste regelgeving. De alom geprezen vrije markt benadering, die normaliter door de serieuze ondernemer wordt bedreven, geldt niet voor bovenstaande Staats(gebonden)bedrijven, want een goede melkkoe moet je houden. De droom van menig marketeer, een spel dat de Overheid als geen ander begrijpt en tot op de bodem uitspeelt.

Onze oud-premier zei het al: “we moeten de VOC-mentaliteit van vroeger navolgen”. Letterlijk genomen houdt dit in: handel drijven en opium exporteren. Tot de Boxer-opstand in China vervoerde de VOC o.a., als opium-monopolist, opium van Zeeuwse bodem naar China. Een niet meer in gebruik zijnd Zeeuws papaverveld (zie foto) is hier nog een stille getuige van. De Nederlandse Opiumbelangen op Java werden ondergebracht in de door ons koningshuis opgerichte NHM. Ook de Nederlandse Cocaïnefabriek deed het goed als grootste dealer van Europa, waarna men in 1972 besloot om de NCF in een Holding van AkzoNobel BV onder te brengen.

zeeland

Voorts ontstonden in de laatste decennia van de 20ste eeuw onder toeziend oog van de Overheid vele coffeeshops, en startte de Overheid een initiatief tot het kweken van medicinale wiet. Dat allemaal onder het mom om de drugsscene te decriminaliseren of omwille van gezondheidsredenen, met als gevolg medicinale Nederwiet. Een marketeer zou zeggen: uitbreiding van de markt. Nader onderzoek wijst uit dat omliggende landen het niet eens zijn met deze visie en de buurtbewoners van coffeeshops klagen over overlast omdat de politie niet ingrijpt, zogenaamd wegens onderbezetting. Feit is dat de politie niet kan ingrijpen, want het in bezit hebben van een paar gram wiet is niet strafbaar en gebruik ervan ook niet. Alleen het kweken is strafbaar. Dus komt de Overheid met de oplossing om spuithuizen in te richten waar men, na registratie, harddrugs krijgt. Ook coffeeshops zullen binnenkort alleen nog Nederlanders mogen binnenlaten die geregistreerd lid zijn en in het bezit zijn van een wietpasje. Zo houden we iedereen tevreden en denkt men buitenlanders te weren. Iedere burger weet dat het overleggen van een Nederlandse ID voldoende zou moeten zijn om niet-Nederlanders te weren uit coffeeshops. Supermarkten doen dit immers ook om alcoholverkoop aan minderjarigen te voorkomen. Deze methode kan volgens de Overheid niet worden toegepast bij coffeeshops. Bovendien wordt de coffeeshop straks een “besloten coffeeshop” met een gedoogdrempel van maximaal van 1500 leden per shop. De vraag rijst nu of deze registratiemaatregel een middel is om Europol een plezier te doen, zodat gebruikers makkelijker te traceren zijn met alle gevolgen van dien? Of gaat het erom dat de omzet van de coffeeshop tegelijkertijd beter inzichtelijk wordt en de belastinginkomsten veiliggesteld worden? Immers 1500 leden keer 3 gram wiet per dag (toegestane portie) is: kassa! Welke coffeeshop heeft 1500 bezoekers die dagelijks 3 gram wiet kopen? Ga uit van ca. 440 steden en dorpen in Nederland, maal 1500 gebruikers: dat is ca. 660.000 gebruikers die maximaal 3 gram wiet per dag kopen. Dagelijks is dat 1980 kg wiet ter waarde van ca. € 3500 p/kg (prijsindicatie volgens internet). Dit komt neer op € 6.930.000 omzet per dag. Daar verdient de Overheid lekker aan: 1.3 miljoen aan BTW per dag x 365 dagen, dat is ca. een half miljard op jaarbasis. Mooi meegenomen en dat dan alleen als er sprake is van één coffeeshop per gemeente.

We kunnen trots zijn: de VOC-mentaliteit is helemaal terug, en sterker nog, nooit weggeweest: handel drijven en geld verdienen aan verkoop en belastingheffing van handel en opiaten. Echte Nederwiet in een besloten coffeeshop met geregistreerde gebruikers. Gecontroleerde inkomstenbelasting met gegarandeerde afzet, immers men moet als lid wel een jaar lid blijven. En en passant, als het te moeilijk wordt, zijn de afnemers zo te vinden. Makkelijk toch? De marketingmachine werkt op volle kracht.

Gepubliceerd in Columns

Door onze gastcolumnist. 

Nederland is registratieziek. Als u bij de balie komt van de Overheid, Bank of Verzekering mag (lees: moet) u uw BSN (Burger Service Nummer), rijbewijs of paspoort, geboortedatum, polisnummer enz. afgeven. Als dat overeenkomt en u wordt gevonden in het registratiebestand, is er iemand die u met uw vragen verder helpt. Men weet dan immers wie u bent: een geregistreerde aaneenschakeling van nummers en getallen.

Ook als u telefoneert bent u verplicht om via een labyrint van getallen het menu te doorlopen middels hulp van een robotstemmetje, alvorens u geholpen wordt.

Wij hebben een familielid (wij noemen deze de BOB) die geen toekomst heeft als getrouwd persoon. De BOB is een Hollandse 50-er (blond haar, blauwe ogen, rode wangen), die de pech had ergens in Afrika geboren te zijn. De ouders dachten er indertijd goed aan te doen om bij het verlaten van dat land het originele geboortebewijs uit dat land mee te nemen. Het rommelde er nogal. De BOB heeft weliswaar een Nederlands paspoort, maar de Overheid accepteert het geboortebewijs niet meer ook al gaat het hier om een authentiek document dat voorzien is van authentieke zegels. “Jammer”, zegt de Overheid, “de instantie van het geboorteland moet een nieuw document opsturen waaruit blijkt dat de BOB daar geboren is.” Maar ja, de BOB staat niet meer geregistreerd in Afrika en kan dus niets opvragen of overleggen en mag derhalve niet trouwen. Immers, de ouders hadden het originele document meegenomen. Foutje bedankt. De BOB, kunt u echt bewijzen dat u geboren bent? Dan mag u alsnog trouwen. Dat is het goede nieuws voor vandaag!

Een voorbeeld dat veel mensen raakt is de VOG: een verklaring omtrent goed gedrag. Het is een keurmerk van de Overheid (in dit geval Justitie) voor eenieder die het waagt aan een baan te beginnen, of van baan wil veranderen. Als u al door de sollicitatie heen komt dient u bij steeds meer instanties een VOG te overleggen. Staat uw naam geregistreerd bij Justitie en politie dan heeft u pech: u krijgt de baan waarschijnlijk niet.

Dit is bizar. Immers in Nederland is het (lees: was het) normaal bij verandering van werkgever dat u een getuigschrift meeneemt van voorgaande werkgever(s). Daar waar nieuwkomers begonnen met een baan, kreeg men na een gesprek al dan niet de baan. Het werd gegund of niet.

Het ontslagrecht voorziet er nog steeds in, dat als iemand de wet aantoonbaar heeft overtreden of zich niet gedraagt volgens de geldende bedrijfsregels, deze persoon vervolgens door het bedrijf mag worden ontslagen.

Dankzij de VOG is iemand die een aantekening in het dossier van Justitie en politie heeft, vogelvrij. U komt niet meer aan het werk, ook niet als u opgepakt bent geweest en hiervoor veroordeeld bent en uw straf heeft uitgezeten. De aantekening (ook indien slechts sprake was van een verdenking) blijft nog jaren in het dossier van Justitie zitten. Het is voor de sollicitant ondoorzichtig op welke criteria een VOG wordt afgegeven. Wij kennen provo’s en hippies van vroeger die nu in hoge functies terecht zijn gekomen. Deze mensen maken nu het beleid. Wij vragen ons af: vertrouwt de waard zijn gasten, en zo nee, waarom niet?

Maar wat kan u dat schelen? Nu het goede nieuws: het is binnen uw omgeving dagelijkse kost: kinderen die in aanraking zijn geweest met politie en Justitie, in verband met overmatig drank- en/of drugsgebruik (bijvoorbeeld een party drug), vandalisme enz., hebben een grote kans geen VOG meer te krijgen, dus ook geen werk. De registratie blijft voor kleinere misdrijven vijf jaar bewaard. Hoe zwaarder het misdrijf, hoe langer dit bewaard blijft.

Ziet u de toekomst van uw kind al voor u? Werkeloos en geen uitzicht op beter. Het systeem bewijst dat uw kind niet deugt.

Een aantekening bij Bureau HALT is genoeg om een halt toe te roepen aan de carrière van uw kind. Of wordt het tij nog gekeerd?

Gepubliceerd in Columns
zondag, 10 oktober 2010 22:36

Data voor Daadkracht Rapport uit

Rapport Data voor Daadkracht, Commissie Bosma

Rapport Ministerie van Binnenlandse Zaken, Commissie Bosma, april 2007

Data voor Daadkracht, gegevensbestanden voor veiligheid, observaties en analyse.

 
Dit rapport van de Adviescommissie Informatiestromen Veiligheid onderzoekt de systematiek van de informatiestromen uit (grote) gegevensbestanden in de publieke en private sector ten behoeve van het veiligheidsdomein. In dit onderzoek gaat het om informatiestromen ter ondersteuning van criminaliteitsbestrijding, terrorismebestrijding en crisisbeheersing. Het gaat hierbij om geautomatiseerde databases van zowel publieke als private organisaties.
Klik hier om het rapport in te zien.
Gepubliceerd in Profiling
zondag, 10 oktober 2010 07:15

Macht, leugen en lafheid

 


  Privacy First, Amsterdam, 21 november 2009

"De essentie van het brede onbehagen is ..."

Column "Macht, leugen en lafheid" van prof. Bob Smalhout.
Verscheen in De Telegraaf van 21 nov. 2009, pag. T9.


Macht, leugen en lafheid
door prof. dr. Bob Smalhout

21-11-2009

Na jaren van politieke ellende begint het kennelijk bij veel landgenoten door te dringen dat de bijna ontelbare maatregelen, uitspraken, plannen en beloften van onze overheid de onbetrouwbaarheid bezitten van het Nederlandse weer. Vandaar de panische angst van de meeste politici voor verkiezingen, voor een volksreferendum in combinatie met een stage groei van het aantal potentiële stemmers op de PVV, de partij van Geert Wilders. De essentie van het brede onbehagen (door het politieke establishment altijd minachtend 'onderbuikgevoelens' genoemd) is de groeiende vrees steeds meer door de overheid in ons privéleven te worden aangetast. Hadden wij kortgeleden te maken met het ministerie van Financiën dat grote bedragen uitkeerde aan criminelen die gestolen financiële privé-gegevens in de aanbieding hadden, thans worden wij overvallen door de minister Eurlings (CDA) van Verkeer en Waterstaat, met een uitgebreid plan om autokilometers te gaan registreren en te belasten via in de auto geplaatste monitoren. Niet alleen dat er van deze kastjes ruim negen miljoen nodig zijn, maar bovendien moeten ze worden ingebouwd. En dat alles kost miljoenen.

De automobilist wordt verantwoordelijk voor het goed functioneren van zijn elektronische bewaker. Defecten moeten onmiddellijk worden gemeld aan de overheid, die dreigt met hoge boetes en zelfs gevangenisstraffen. Hoe die gemiddelde burger te weten moet komen of het apparaat goed werkt, wordt niet vermeld. Ook niet wat er gebeurt bij diefstal. Maar het meest benauwende is wel dat de overheid via dit systeem van iedereen kan weten waar en wanneer hij of zij zich bevindt. Om deze pil wat te vergulden wordt erbij verteld dat de files door het systeem zouden verminderen, dat de reistijd dus korter wordt en dat er minder ongelukken zullen gebeuren, met cijfers achter de komma alsof het zuivere wiskunde is. Maar die bedrieglijke psychologische techniek kennen we zo langzamerhand wel. Minister Klink (CDA) van Volksgezondheid doet hetzelfde, maar dan met zijn eigen stokpaardje, het 'elektronisch patiënten dossier.'

Het rekeningrijden heeft al een lange voorgeschiedenis en vele ministers hebben er al hun tanden op stukgebeten. Zoals Kroes, die in 1989, als minister van Verkeer en Waterstaat, 'tolheffing' voorstelde. Haar opvolgster Maij-Weggen (CDA) had in 1991 voorstellen voor zowel een spitsvignet als voor een carpoolstrook. Jorritsma (VVD) kwam met het wetsvoorstel 'rekeningrijden' en Netelenbos (PvdA) bedacht de elektronische tolpoorten. Alle projecten liepen vast op het enige wat de geplaagde bevolking kan doen, namelijk het torpederen van wat in de politiek 'een sociaal draagvlak' wordt genoemd.

Kwartje

Doch, al die nooit uitgevoerde grootscheepse plannen hebben wél vele miljoenen belastinggeld gekost. Alleen ex-minister Netelenbos heeft er de onsterfelijke bijnaam van 'Tineke Tolpoort' aan overgehouden. Ook is een onaangename maatregel van de socialist Wim Kok, als bewijs van onbetrouwbaarheid van politici, voor altijd in het collectieve geheugen van onze burgerij blijven hangen. Hij voerde in 1991 het beruchte 'kwartje van Kok' in. Het zou een tijdelijke maatregel zijn: ƒ 0,25 extra per liter benzine, om een gat in zijn begroting te dichten. Nu, na achttien jaar, betalen we nog steeds dat kwartje van Kok. Maar het meest vrezen de Nederlanders de continue aantasting van hun privéleven. Dat wordt zeer sterk gevoeld door mensen die bewust de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt.
Alle maatregelen van de Duitse bezetter berustten destijds op een perfecte registratie en documentatie. Hierdoor was voor de nazi's het oppakken, transporteren en vermoorden van onze Joodse medeburgers, een fluitje van een cent. De overheid was in de jaren dertig zó verzot geweest op perfecte bevolkingsregistratie, dat wij als eersten in Europa daarvoor gebruikmaakten van elektromechanische computers, het Hollerith-systeem. Een ponskaartenmachine, uitgevonden door Hermann Hollerith in 1884 en geproduceerd door de Amerikaanse firma IBM.

Zonder de Hollerith-apparaten van IBM was de uitroeiing van miljoenen Joden veel moeilijker geweest. De Nederlander die in ons land verantwoordelijk was voor die perfecte registratie en organisatie was Jacobus Lambertus Lentz, hoofd Rijksinspectie der Bevolkingsregistraties en uitvinder van het destijds beruchte persoonsbewijs (identiteitskaart), dat vrijwel niet te vervalsen was. Zijn lijfspreuk luidde: "Registreren is Dienen." Zijn ideeën over blinde dienstbaarheid hebben meer dan 102.000 Joodse Nederlanders het leven gekost.

Hackers

Dat het diepe wantrouwen van de oorlogsgeneratie tegen massale bevolkingsregistraties voor welk doel dan ook, nog steeds diep verankerd is, werd op 5 november jongstleden vermeld in het dagblad Trouw in een artikel over hackers die moeiteloos computercodes konden kraken. Een als 'Henk' aangeduide professionele hacker, die als software-ontwikkelaar de veiligheid van websites onderzoekt, vindt wekelijks tussen de veertig en honderd elektronische lekken bij de overheid, bedrijven en andere organisaties.

De grondgedachte bij al die grootschalige registratiesystemen is de diepgewortelde wens van de meeste politici om macht uit te kunnen oefenen. Daar wordt vaak alles aan opgeofferd. Maar zodra een groot deel van de bevolking de voet dwars zet en NEE roept, veranderen vele politici in laffe kleinzielige mensen die in staat zijn hun mening binnen 24 uur compleet te herzien. Een klassiek voorbeeld was deze week de minister van Wonen, Wijken en Integratie, Eberhard van der Laan (PvdA), die nog onlangs arrogant weigerde om aan Wilders (PVV) gegevens te verschaffen over de kosten van de massale niet-westerse immigratie. Drie dagen geleden, met de hete adem van diezelfde Wilders in zijn nek, sprak Eberhard deze briljante volzin: "Wij (PvdA), waren vrij onnozel om niet in te zien dat je voor het slagen van integratie wél eisen moet stellen. We lieten de Nederlanders in de kou staan." Er bestaan dus nog steeds wonderbaarlijke genezingen die medisch niet te verklaren zijn. Nu Eurlings nog. Zou voor hem Lourdes een optie zijn?

Gepubliceerd in Columns

UK government loses personal information of 25 million people

WikiNews, Tuesday, November 20, 2007

British Chancellor of the Exchequer Alistair Darling announced to a shocked House of Commons today that two password-protected — but not encrypted — computer disks containing the entire Child Benefit database have been lost in transit between the offices of Her Majesty's Revenue and Customs (HMRC) in Washington, Tyne & Wear and the National Audit Office (NAO) in London, in what has been described as "one of the world’s biggest ID protection failures".

The database contains details of all families in the UK who receive Child Benefit — all families with children up to 16 years of age, plus those with children up to 20 years old if they are in full-time education or training — estimated to contain 25 million individuals in 7.25 million families. Among other items of information, the database contains names, addresses, dates of birth, child benefit and National Insurance numbers, and where appropriate, bank or building society account details.

The discs were created by a junior official at the HMRC in response to a request for information by the NAO, and were sent unregistered and unrecorded on 18 October using the courier company TNT — which operates the HMRC's internal mail system. When it was found that the discs had not arrived for audit at the NAO, a further copy of this data was made and sent — this time by registered mail — and this package did arrive. HMRC were not informed that the original discs had been lost until 8 November, and Darling himself was informed on 10 November.

The violation of data protection laws involved in the creation of the discs has led to strong attacks on the government's competence to establish the proposed National Identity Register, when all UK residents will have an identity card. Conservative Shadow Chancellor George Osborne described the loss of data as "catastrophic" and said "They [the government] simply cannot be trusted with people's personal information".

The Chairman of HMRC, Paul Gray, has resigned over the affair, and critics are calling for Darling to do likewise.

This is the third data embarrassment for HMRC in recent weeks — earlier this month it was reported that the details of over 15,000 Standard Life customers had been put on disk, and then lost en route from HMRC in Newcastle to Standard Life in Edinburgh — and last month a laptop containing the data of 400 people with high-value ISAs was stolen from the boot of a car belonging to a HMRC official who had been carrying out a routine audit.

Sources

Gepubliceerd in Identiteitsdiefstal
woensdag, 12 augustus 2009 15:28

Vingerafdruk wellicht weg uit paspoort

Genève, 15 juli 2009. Minister Hirsch Ballin (Justitie, CDA) sluit niet uit dat op termijn de vingerafdrukken in paspoorten worden vervangen door irisscans. Dat zei hij gisteren na afloop van de eerste zittingsdag van het Mensenrechtencomité van de Verenigde Naties in Genève, waar hij vragen moest beantwoorden over de situatie in Nederland. Vanuit dat VN-comité kwam kritiek op de nieuwe paspoortwet die onlangs in de Eerste Kamer werd aangenomen. Ook in Nederland waren politici en deskundigen kritisch. Zij vrezen dat de database met vingerafdrukken voor andere doeleinden wordt gebruikt ...

lees hier verder

Gepubliceerd in Biometrie
Pagina 15 van 15

Onze Partners

logo Voys Privacyfirst
logo greenhost
logo platfrm
logo AKBA
logo boekx
logo brandeis
 
banner ned 1024px1
logo demomedia
 
 
 
 
 
Pro Bono Connect logo 100
IIR banner

Volg ons via Twitter

twitter icon

Volg onze RSS-feed

rss icon

Volg ons op LinkedIn

linked in icon

Volg ons op Facebook

facebook icon