donatieknop english
woensdag, 01 februari 2012 13:36

Uw vingerafdrukken in de Twilight Zone

In vrijwel alle rechtszaken die inmiddels tegen de nieuwe Paspoortwet aanhangig zijn is een belangrijk onderwerp tot nu toe onderbelicht gebleven: het gebruik van gevoelige persoonsgegevens door geheime diensten. In dit geval draait het om biometrie: digitale gezichtsscans en vingerafdrukken die via paspoorten en identiteitskaarten in allerlei databanken terechtkomen. Momenteel bevinden die databanken zich nog bij gemeenten en bij de paspoortfabrikant in Haarlem (Morpho, voorheen Sagem), in de toekomst ongetwijfeld ook elders, uiteindelijk wereldwijd. In die zin is iedere Nederlander een potentiële globetrotter: op termijn zullen uw vingerafdrukken en gezichtsscan wellicht tot in de verste uithoeken van de wereld te vinden zijn. Niet alleen in de databanken van "bondgenoten", maar ook in de databanken van landen waarmee die "bondgenoten" op hun beurt weer (al dan niet geheime) uitwisselingsverdragen hebben gesloten. En daar is totaal geen zicht op. Evenmin is publiekelijk bekend waar geheime diensten onze biometrie voor willen gebruiken. Een Privacy First-medewerker die dit graag voor de WRR had willen onderzoeken liep al snel tegen een muur van onderzoeksrestricties op. Dus blijft het voorlopig gissen... Mogelijke intelligence-doeleinden van biometrie zijn: 1) identificatie van zwijgende verdachten en "interessante" personen in de openbare ruimte, 2) herkenning van emoties en leugendetectie, 3) de inzet of herkenning van dubbelgangers, 4) spionage, etc. Het eerste doel (identificatie) wordt vergemakkelijkt door het RFID-aspect van de biometrische chip in uw paspoort of ID-kaart. Die chip is daardoor immers op afstand uitleesbaar.

Terug naar ons hoofdonderwerp: het gebruik van gevoelige persoonsgegevens door geheime diensten. Tegenwoordig is dit "appeltje eitje": veel mensen zetten inmiddels ongegeneerd hun halve privéleven op internet, bijvoorbeeld op Facebook. En voorzover die informatie niet op het internet te vinden is, is het wel te traceren in databanken van bedrijven en de overheid. Zoals u in uw studententijd misschien weleens vanuit uw luie stoel de televisie aanzette met een biljartkeu, zo kunnen geheime diensten tegenwoordig "met één druk op de knop" uw hele leven tevoorschijn toveren, inclusief uw vingerafdrukken. Maar mag dat eigenlijk wel? En maakt het in dit verband iets uit of uw vingerafdrukken zijn opgeslagen bij 1) de gemeente, 2) een centrale databank of 3) de paspoortfabrikant? "Ja, dat mag", en "nee, het maakt niet uit waar ze zijn opgeslagen", zo impliceerde de Staat (bij monde van de landsadvocaat) tot medio 2011 consequent:

"Vingerafdrukken zullen ook aan de inlichtingendiensten AIVD en MIVD moeten worden verstrekt. Informatieverstrekking aan deze diensten is geregeld in artikel 17 van de Wet op de Inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Dat gold vóór inwerkingtreding van delen van de gewijzigde Paspoortwet. Het wordt met de gewijzigde Paspoortwet niet anders. De vermelding in artikel 4b lid 2 sub d Paspoortwet ("staatsveiligheid") is slechts ingegeven door overwegingen van transparantie."
(Bron: Conclusie van Antwoord in de Paspoortzaak van Privacy First d.d. 28 juli 2010, par. 2.17; woordelijk herhaald in o.a. de verweerschriften van de Staat in de Paspoortzaken van Van Luijk d.d. 29 okt. 2010 & 10 juni 2011 (respectievelijk par. 3.17 & 5.8) en Deutekom d.d. 23 nov. 2010, par. 4.17.) 

Hierin stelt de Staat dus dat er door de nieuwe Paspoortwet in wezen niets zou veranderen, aangezien uw vingerafdrukken allang door de AIVD zouden kunnen worden opgevraagd. Inmiddels is de ontwikkeling van een centrale biometrische databank echter stopgezet en worden uw vingerafdrukken nog "slechts" relatief kort opgeslagen bij de gemeente en de fabrikant, waardoor de discussie in rechte zich inmiddels daarop toespitst. Bijvoorbeeld op 27 oktober jl. in een enkelvoudige kamer van de rechtbank Amsterdam: 

Rechter: "Ja, ik vroeg mij nog even af, mevrouw [landsadvocaat], u zegt, de angst van meneer dat inlichtingen- en veiligheidsdiensten inzage kunnen hebben in zijn persoonsgegevens, zijn vingerafdrukken en gezichtsscan, die [angst] wordt eigenlijk weggenomen door artikel 65 [Paspoortwet]..."
Landsadvocaat: "Artikel 65 ziet alléén op de vingerafdrukken."
Rechter: "Meneer [X] heeft gewezen op de artikelen 17 t/m 34 van de Wet op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten [WIVD]. Hoe ziet u dat?"
Landsadvocaat: "Ik kan daar heel kort iets over zeggen, hoe je dat in relatie tot elkaar zou moeten zien. (...) Het punt is, daar is in de wetsgeschiedenis natuurlijk ook al het een en ander over gezegd, wanneer wordt dat dan een inzagemogelijkheid: als je een centrale administratie hebt met een biometrische zoekfunctie. Er zijn allerlei voorschriften, maar het is niet zo dat de AIVD bij wijze van spreken met een vingerafdruk zou kunnen aankomen en tegen de gemeente zou kunnen zeggen "laat ons maar eens zien bij wie die vingerafdruk hoort". Maar die mogelijkheid, die is er niet. Er is eenvoudigweg geen biometrische zoekfunctie. De enige verstrekkingsmogelijkheid op dat vlak, wat kunnen gemeenten met vingerafdrukken, die kunnen daar een print van maken, en een print houdt in: een vel papier met puntjes. Dat is de weergave op papier van die vingerafdrukken. Dus de AIVD zou, even aangenomen dat zou zijn voldaan aan de voorwaarden waaronder zij op grond van de WIVD informatie kan opvragen, een naam kunnen opgeven bij de gemeente waar die persoon staat ingeschreven, en daar dan persoonsgegevens opvragen. Voorzover dat vingerafdrukken zou betreffen, is dat dus niet meer dan die print met die puntjes. Dus het kan nooit zo zijn, en dat is toch een belangrijk punt, dat de AIVD met vingerafdrukken aan zou komen, en zou zeggen: van wie zijn deze vingerafdrukken?"
Advocaat: "Dat is niet de vrees van mijn cliënt. De vrees van mijn cliënt is dat de AIVD kan zeggen: wij willen de vingerafdrukken van meneer [X] zien."
Landsadvocaat: "Als de AIVD de vingerafdrukken van meneer [X] zou willen hebben, dan heeft de AIVD daarvoor de reisdocumentenadministratie niet nodig. Die zitten bij wijze van spreken hier op de stukken, op het bekertje..."
Advocaat: "Nou, ik zie niemand van de AIVD hier de vingerafdrukken van mijn cliënt afnemen, en het gaat niet alleen om hemzelf, het gaat erom dat hij zegt: ik vind het in strijd met mijn geweten om eraan mee te werken dat op die manier in feite van alle Nederlanders de vingerafdrukken kúnnen worden opgevraagd door de AIVD. Niet alleen de zijne, maar die van iedereen."
Rechter: "Met de regelgeving die er nu ligt, is het dan praktisch mogelijk dat de AIVD naar de gemeente Amsterdam stapt en zegt: wij zouden graag de vingerafdrukken van meneer [X] willen hebben?"
Landsadvocaat: "Uuh, nou [onverstaanbaar], artikel 65 tweede lid [Paspoortwet] zegt dat de vingerafdrukken niet mogen worden gevraagd anders dan voor de aanvraag- en uitgiftebevoegdheid. Voorzover de AIVD op grond van eigen regelgeving wél die gegevens zou mogen opvragen, zou dat dus niet meer kunnen zijn dan die puntjes.  Want de gemeente heeft ook niets anders."
Interruptie vanuit publiek: "Wel via [paspoortfabrikant] Morpho."
Rechter: "U bent geen partij in dit geding. Ik moet u toch vragen om niet mee te procederen." 

Louter een "print met puntjes" dus, bij de gemeente, aldus de landsadvocaat. Het vorderen van vingerafdrukken bij de paspoortfabrikant bleef tijdens deze rechtszitting helaas onbesproken. Vervolgens werd de zaak binnen de rechtbank Amsterdam naar de meervoudige kamer (drie rechters) doorverwezen. Daar kwam dit punt op 25 januari jl. alsnog kort aan bod, en wel als volgt:

Rechter 3: "En hoe zit het dan als de informatie bij de producent is?"
Landsadvocaat: "Uuuuhhh.... Op welke basis zou die dan die gegevens mogen verstrekken?"
Rechter 3: "Nou, dat vraag ik aan u."
Op deze vraag volgt geen duidelijk antwoord van de kant van de landsadvocaat, maar slechts een vage verwijzing naar art. 65 lid 2 Paspoortwet. Vervolgens valt er een pijnlijke stilte... en vragen de rechters op dit punt niet door.
Rechter 3: "En meneer [advocaat van X], hoe ziet u dat op dit punt?"
Advocaat: "Anders!" [hilariteit bij het publiek] De advocaat van X verwijst vervolgens uitgebreid naar de relevante wetsgeschiedenis van de Paspoortwet en de bepalingen van de WIVD 2002.
Landsadvocaat: "Zelfs als het zo zou zijn dat de AIVD op basis van art. 17 WIVD tóch vingerafdrukken zou kunnen vragen, dan zouden ze nooit meer dan alleen een print met die puntjes krijgen.  (...) Dan zou men een print krijgen van de vingerafdrukken, en dat is dus een print met puntjes." Even later, na mondelinge attendering door een ambtenaar van BZK: "Ik heb net iets verkeerd gezegd. Ik heb gezegd dat je een print krijgt met puntjes, maar ik begrijp nu dat je een print krijgt met een plaatje."

Na een dozijn rechtszittingen over de Paspoortwet luidt de officiële toelichting van de Staat op het gebruik van vingerafdrukken door geheime diensten dus als volgt: "een print met een plaatje, bij de gemeente". Blijft dus de vraag of e.e.a. ook digitaal kan worden opgevraagd bij 1) de gemeente en 2) de paspoortfabrikant, en zo ja, wat er dan vervolgens precies mee gebeurt. Idem voor de gezichtsscan. De eerstvolgende rechtszitting in de Paspoortwet-saga volgt op maandag 2 april as. (11.00u) bij de Raad van State. Het is dan aan de Raad om deze kwestie alsnog op te helderen en daartoe desnoods getuigen-deskundigen op te roepen.

Update 10 feb. 2012: naar aanleiding van bovenstaand bericht zijn schriftelijke vragen gesteld door Europarlementariër Sophie in 't Veld aan zowel paspoortfabrikant Morpho als aan de Europese Commissie. Parallel hieraan heeft Tweede Kamerlid Gerard Schouw vergelijkbare Kamervragen gesteld aan minister Liesbeth Spies van Binnenlandse Zaken.

Gepubliceerd in Biometrie
donderdag, 05 januari 2012 19:13

Met @migo-Boras maak je geen vrienden

Gisteravond zond EenVandaag een kritische reportage uit over het nieuwe grenscontrolesysteem @migo-Boras. De hele reportage kunt u hieronder bekijken. Naast Vincent Böhre van Privacy First ziet u in de uitzending ook onderzoeksjournalist Dimitri Tokmetzis. Voorzover ons bekend is Tokmetzis de eerste journalist die een artikel over @migo-Boras schreef, begin 2011 op de website Sargasso. Vervolgens noemde journalist Bart de Koning het systeem nadrukkelijk in zijn toespraak tijdens het internationale CPDP-congres in Brussel. Daarna bleef het echter lange tijd stil, totdat er eind oktober 2011 een uitvoerig artikel over verscheen in NRC Next en NRC Handelsblad. Een maand later uitten diverse maatschappelijke organisaties (waaronder met name Privacy First) hun zorgen over @migo-Boras bij de VN-Mensenrechtenraad in Genève. Nederland zal zich daarover in mei 2012 bij de VN moeten verantwoorden. Ook wordt het systeem (en het gebrek aan wetgeving eromheen) inmiddels onderzocht door de Europese Commissie, vooral op instigatie van de Duitse regering. De Duitse media zijn zeer kritisch over @migo-Boras en besteden er tot nu toe meer aandacht aan dan de Nederlandse. Mocht het systeem binnenkort ongewijzigd worden ingevoerd, dan kan de Nederlandse overheid voor de rechter worden gedaagd wegens schending van o.a. 1) het recht op privacy en 2) het Verdrag van Schengen. Dit kan rechtstreeks bij het Europese Hof van Justitie (door de Europese Commissie of door Duitsland) of eerst op nationaal niveau, bij de Nederlandse rechter (door individuele automobilisten en/of Stichting Privacy First).

Een recent artikel van Tokmetzis met belangrijke overheidsdocumentatie over @migo-Boras vindt u HIER. Deze documentatie werd door Tokmetzis verkregen middels een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur (Wob). Het zou de Nederlandse overheid sieren om het niet op verdere Wob-procedures te laten aankomen en resterende documenten alsnog op eigen initiatief (of op verzoek van de Tweede Kamer) openbaar te maken. Zo niet, dan resteert ook in dit verband een gang naar de rechter...

Updates: lees ook het artikel over @migo-Boras van dr. Jaap-Henk Hoepman onder de treffende titel "Met zo'n vriend heb je geen vijand meer nodig...".
Meer overheidsdocumentatie over @migo-Boras uit 2008 verscheen begin maart 2012 HIER n.a.v. een Wob-verzoek bij het ministerie van Defensie. Klik HIER voor informatie over verdere ontwikkelingen en een interview met Privacy First over @migo-Boras d.d. 1 augustus 2012.

Gepubliceerd in Cameratoezicht

In Amerika kan alles 10 keer gekker dan hier, en soms nemen dingen daardoor wel hele bizarre vormen aan... Neem nou het nieuwste speeltje van het US Department of Homeland Security: lantaarnpalen die alles en iedereen continu in de gaten kunnen houden en zelfs tegen je kunnen 'praten', ahum, security messages kunnen roeptoeteren. Zal ook deze Amerikaanse 'vondst' binnenkort naar Europa overwaaien? Niet als het aan Privacy First ligt. Hieronder alvast onze eerste reactie in het nieuwe BNN-televisieprogramma 24/7 (vanaf 14m02s):

Gepubliceerd in Privacy First in de media

Deze week incasseerde Big Brother een terechte nederlaag in Groningen: een proef met 'luistercamera's' in de Groningse binnenstad is totaal mislukt. Doel van de proef was om 'afwijkend gedrag' te kunnen detecteren. Dit blijkt echter technisch onhaalbaar: de microfoons kunnen niet eens een vechtpartij onderscheiden van een langsrijdende brommer. Burgemeester Peter Rehwinkel heeft daarom besloten de microfoons af te schaffen.

Het besluit van de burgemeester past in een actuele Europese trend: onlangs werd op aandringen van het Europees Parlement de geldkraan voor het Europese Big Brother-project INDECT dichtgedraaid. Ook dit project was bedoeld ter opsporing van 'afwijkend gedrag'. De politie verwachtte hiermee misdaden te kunnen voorspellen en voorkomen, ongeveer zoals in de Hollywoodfilm 'Minority Report'.

Het wachten is nu op de ontwikkeling van nieuwe software ter opsporing van afwijkend Big Brother-gedrag bij beleidsmakers. Privacy First houdt u op de hoogte...!  ;)

Bronnen: Volkskrant 20 juliWebwereld 8 juni 2011.

Gepubliceerd in Cameratoezicht
vrijdag, 08 juli 2011 17:00

Camera in je straat? Zet 'm op de kaart!

Het kan u zomaar gebeuren: na een dag werken komt u thuis en ziet opeens een bewakingscamera in uw straat. Pal voor uw huis, hoog aan een paal. De camera filmt een groot deel van de straat waarin u woont, inclusief uw eigen voordeur. Totaal verbijsterd vraagt u zich af wat hier de reden van zou kunnen zijn. U woont al jaren met veel plezier in deze straat, burenruzies zijn u niet bekend en overlast evenmin. Wat voor verschrikkelijks zou er in uw straat aan de hand kunnen zijn dat de plotselinge plaatsing van deze camera rechtvaardigt? Trekken er dagelijks gewapende bendes door uw straat heen? Boze hordes met plunderende hooligans van de lokale tennisclub? Worden uw bejaarde buren verdacht van terroristische activiteiten? U heeft werkelijk geen flauw idee. Evenmin blijkt u ooit door uw gemeente te zijn geïnformeerd. De volgende ochtend belt u de gemeente op. Na enkele malen te zijn doorverbonden krijgt u de juiste gemeenteambtenaar aan de lijn. Deze vertelt u dat de camera in uw straat is geplaatst naar aanleiding van enkele meldingen van intimidatie door buurtbewoners. Voorafgaand aan het besluit van de gemeente tot plaatsing van de camera zouden diverse bijeenkomsten tussen de gemeente en uw buurtvereniging hebben plaatsgevonden. U was het afgelopen jaar echter vaak in het buitenland en hoort dit nu pas voor het eerst. De inspraak- en bezwaartermijn is inmiddels verlopen; u zult moeten wachten tot het eerstvolgende verlengingsbesluit van de gemeente, later dit jaar. Tot die tijd zit u dus met een camera bij uw voortuin opgescheept.

U belt een bevriende jurist. Deze adviseert u om alvast een verzoek tot verwijdering of verplaatsing van de camera bij uw gemeente in te dienen en daartoe zonodig de rechter in te schakelen. De kans dat de rechter uw verzoek zal inwilligen is groter naarmate u beter kunt aantonen dat de gemeente uw recht op privacy heeft genegeerd, bijvoorbeeld doordat de camera uw huis onnodig in beeld brengt, u vooraf niet door de gemeente bent ingelicht en geraadpleegd, etc.

Een tweede advies komt van uw overbuurman: deze vond na enig Googlen op het internet de volgende website:  CAMERALOCATIES.NL  Op deze website kan iedereen in heel Nederland alle openbare camera's letterlijk "op de kaart zetten". Een openbaar cameraregister blijkt immers niet te bestaan, dus is het vooralsnog aan de burger zelf om het openbare cameratoezicht in kaart te brengen. Uw buurman heeft dit alvast gedaan. U besluit samen om ook andere camera's in uw woonwijk, in uw gemeente en zelfs in de wijdere omgeving in kaart te gaan brengen. Zo heeft dit nadeel toch nog een voordeel: u heeft er een leuke hobby bij en bewijst de Nederlandse maatschappij ook nog eens een dienst. Met een beetje goede wil zijn binnenkort alle openbare camera's in heel Nederland in kaart gebracht en kan voor iedereen zichtbaar worden in welke bizarre camera-jungle we tegenwoordig leven...

kaartnl

Gepubliceerd in Cameratoezicht

Door onze gastcolumnist. 

Als u morgen een brief zou ontvangen, waarin u wordt opgeroepen door een daartoe bevoegde Instantie, dat u zich binnen een week verplicht moet laten chippen, dan zult u dit waarschijnlijk niet laten doen, tenzij u daartoe gedwongen wordt. Echter als het proces van chippen van de burger stap voor stap wordt doorlopen, dan wordt de kans dat uw weerstand wegebt snel kleiner. En daarin schuilt nu juist het gevaar.

De microchip is inmiddels een sluipende realiteit die al meer dan tien jaar wordt toegepast. Men is er nog niet aan toe, aldus een trendsettend continent, om gedetineerden te chippen. Dit project is in het eerste decennium van 2000 afgeblazen. De weerstand was nog te hoog.

Inmiddels chipt men wel patiënten (met goedkeuring van de patiënt), met als doel het druppelsgewijs toedienen van medicijnen op afstand. Het gaat om tienduizenden patiënten. Verder wordt promotie gemaakt via de media voor het chippen van bijvoorbeeld Alzheimer-patiënten, want de patiënt weet vaak niet meer hoe hij/zij heet. Middels een microchip kunnen naam, adres, maar ook andere gegevens heel gemakkelijk en efficiënt worden uitgelezen.

Dit product leent zich niet alleen voor medicijngebruik. De chip kan ook data bevatten die vervolgens op afstand worden bediend en uitgelezen. Achter de schermen wordt hard doorgewerkt. Zo wordt de PSID-microchip samen met Microsoft Health Vault (Nasdaq beursgenoteerd) en Google Health (Nasdaq beursgenoteerd) doorontwikkeld. Deze menselijke microchip is, ja u raadt het al, ook Nasdaq beursgenoteerd. En let wel: de ontwikkelingen gaan razendsnel! Ongetwijfeld zal straks het kosten-baten argument op tafel komen als verkoopargument om mensen ervan te overtuigen dat de samenleving te duur en te complex is geworden om iedereen adequaat te kunnen behandelen. Ziekenhuizen worden steeds groter, en dus ook veel logger en krijgen steeds meer mensen te “verwerken”. Dat kost tijd en tijd is geld. Maar dat is echt onzin, want binnen een minuut kunt u miljonair worden, als je de Staatsloterij zou moeten geloven. Op de beurs kunt u ook een klapper maken. Anderen (de meesten van ons) werken echter uren, dagen, maanden tegen een schamel loon en worden nooit rijk.

De overheid zit niet stil. Volgens de hondenchip-informatiesite wordt het per 2011 wettelijk verplicht om hondenpuppies te chippen. Het asiel werkt hier trouwens al aan mee. Als u een hond bij het asiel ophaalt is de kans zeer groot dat de hond gechipt is. Ervaring wijst uit, aldus de hondenchip-website, dat de chip slechts de grootte heeft van een rijstkorrel en dat deze verkleeft aan de huid, dus niet rondzwalkt in het lichaam. Je ziet er helemaal niets van. De chip kost ca. € 27,50 en gaat een hondenleven lang mee. De chip is fraudebestendig (wij wisten niet dat honden konden frauderen!), de chip is uniek en kan gemakkelijk uitgelezen worden. Saillant detail: ook dierenchips zijn Nasdaq beursgenoteerd.

Het is onze Overheid die het chippen van honden wettelijk verplicht. Hoe lang duurt het nog voordat de Overheid het chippen van mensen wettelijk verplicht? Immers de hondenproeftuin biedt onze Overheid interessante informatie over de haalbaarheid. Ingeval de medische sector geen adequaat middel blijkt om de burger collectief gechipt te krijgen is terrorisme vast een goed excuus om de burger alsnog wettelijk collectief te chippen.

Inmiddels is het aan de andere kant van de oceaan in twee staten wettelijk verboden om een menselijk chip, een sensor, transmitter of enig ander opsporingsobject te implanteren. Het zou sjiek zijn als onze Overheid verantwoordelijkheid neemt voor de Nederlandse burger en eenzelfde wet aanneemt als in bovengenoemde twee staten. Regeren is immers vooruitzien. Of zou de Overheid (groot)aandeelhouder zijn? Het zou bij wet verboden moeten worden dat alle chips t.b.v. levende wezens inclusief gerelateerde medische onderdelen beursgenoteerd zijn. Dit werkt prijsverhogend en maakt de Nederlandse maatschappij onbehandelbaar en dus nog zieker. Weet u wie straks de knoppen bedient en met uw informatie aan de haal gaat?

Gepubliceerd in Columns

Door onze gastcolumnist. 

Wie kent niet de serie White Collar, die onlangs werd uitgezonden op RTL 5. Een jonge gedetineerde, die is voorzien van een elektronische enkelband, wordt vrijgelaten in de maatschappij, waarbij de enkelband er voor zorgt dat deze jongeman binnen een beperkt gebied op ieder moment van de dag kan worden gecheckt door de FBI.

In Nederland is in de eerste helft van 2010 een dergelijke proef gestopt omdat elektronische detentie nog niet was vastgelegd in de wet. De gedetineerde mocht dagelijks een korte tijd zijn huis verlaten op vastgestelde tijden en onder bepaalde voorwaarden. Inmiddels is bekend dat het huidige kabinet in ieder geval elektronische detentie niet zal invoeren.

De ontwikkelingen binnen onze huidige maatschappij doen denken aan bovenstaande situatie.

Onschuldige, naïeve burgers worden zo langzamerhand 24 uur per dag gevolgd, of zo u wilt bewaakt. Allerlei concepten zijn in gang gezet door het Zakenleven en de Overheid om de bewegingsvrijheid van de burgers zoveel mogelijk te registreren, “voor het geval dat”.

Burgers worden consequent behandeld als zijnde verdachte objecten, die binnen een onveilige samenleving moeten worden gevolgd en geregistreerd. Dit gaat lijnrecht in tegen de burgerrechten die de Overheid decennialang heeft beheerd en bewaakt.

Burgers worden via satellieten middels verbindingscommunicatie 24 uur per dag gevolgd: via mobieltjes, de digitale politie, chips in plastic kaarten, vervoer via auto (denk bijvoorbeeld aan kentekenregistratie), het openbaar vervoer en ga zo maar door.

Via internet wordt uw surfgedrag vastgelegd en zodanig opgeslagen dat dit altijd is na te zoeken, maar ook nieuwe televisieaanbieders, zoals bijvoorbeeld Ziggo bieden de mogelijkheid tot inzage wanneer u, en ook hoe lang u naar bepaalde televisieprogramma’s kijkt.

Het is bijzonder vreemd dat gedetineerden blijkbaar meer rechten hebben dan de gewone burger. Immers het project “elektronische detentie” werd medio 2010 stopgezet omdat het in de wet nog niet compleet was vastgelegd.

Het bouwen van een digitale maatschappij en het registreren van alle handelingen en veranderingen daarentegen worden doorgevoerd zonder dat de wet hierin voorziet en zonder dat de burger in bescherming wordt genomen.

Daar waar e.e.a. wel wettelijk is/zal worden goedgekeurd is het nog maar de vraag of de Overheid het belang van het individu nog steeds hoger aanslaat dan het belang van de Overheid en het Zakenleven.

De maatschappij vraagt om een versnelde aanpak en een computer is bijna niet meer weg te denken uit deze complexe samenleving. De vraag is echter wel of het doel de middelen heiligt. Is het doel van een digitale maatschappij om de communicatie en zakelijke transacties te vergemakkelijken of is het doel de totale controle over alles wat leeft?

Het is geen optie om ons hoofd in het zand te steken en onszelf in slaap te sussen dat het allemaal wel meevalt. In dat geval geeft u uzelf minder bewegingsvrijheid dan een gedetineerde. Immers, de gedetineerde staat onder wettelijke bescherming maar u niet. Is dat de prijs die u gaat betalen u straks wel waard?

Gepubliceerd in Columns

Door onze gastcolumnist. 

Nederland is registratieziek. Als u bij de balie komt van de Overheid, Bank of Verzekering mag (lees: moet) u uw BSN (Burger Service Nummer), rijbewijs of paspoort, geboortedatum, polisnummer enz. afgeven. Als dat overeenkomt en u wordt gevonden in het registratiebestand, is er iemand die u met uw vragen verder helpt. Men weet dan immers wie u bent: een geregistreerde aaneenschakeling van nummers en getallen.

Ook als u telefoneert bent u verplicht om via een labyrint van getallen het menu te doorlopen middels hulp van een robotstemmetje, alvorens u geholpen wordt.

Wij hebben een familielid (wij noemen deze de BOB) die geen toekomst heeft als getrouwd persoon. De BOB is een Hollandse 50-er (blond haar, blauwe ogen, rode wangen), die de pech had ergens in Afrika geboren te zijn. De ouders dachten er indertijd goed aan te doen om bij het verlaten van dat land het originele geboortebewijs uit dat land mee te nemen. Het rommelde er nogal. De BOB heeft weliswaar een Nederlands paspoort, maar de Overheid accepteert het geboortebewijs niet meer ook al gaat het hier om een authentiek document dat voorzien is van authentieke zegels. “Jammer”, zegt de Overheid, “de instantie van het geboorteland moet een nieuw document opsturen waaruit blijkt dat de BOB daar geboren is.” Maar ja, de BOB staat niet meer geregistreerd in Afrika en kan dus niets opvragen of overleggen en mag derhalve niet trouwen. Immers, de ouders hadden het originele document meegenomen. Foutje bedankt. De BOB, kunt u echt bewijzen dat u geboren bent? Dan mag u alsnog trouwen. Dat is het goede nieuws voor vandaag!

Een voorbeeld dat veel mensen raakt is de VOG: een verklaring omtrent goed gedrag. Het is een keurmerk van de Overheid (in dit geval Justitie) voor eenieder die het waagt aan een baan te beginnen, of van baan wil veranderen. Als u al door de sollicitatie heen komt dient u bij steeds meer instanties een VOG te overleggen. Staat uw naam geregistreerd bij Justitie en politie dan heeft u pech: u krijgt de baan waarschijnlijk niet.

Dit is bizar. Immers in Nederland is het (lees: was het) normaal bij verandering van werkgever dat u een getuigschrift meeneemt van voorgaande werkgever(s). Daar waar nieuwkomers begonnen met een baan, kreeg men na een gesprek al dan niet de baan. Het werd gegund of niet.

Het ontslagrecht voorziet er nog steeds in, dat als iemand de wet aantoonbaar heeft overtreden of zich niet gedraagt volgens de geldende bedrijfsregels, deze persoon vervolgens door het bedrijf mag worden ontslagen.

Dankzij de VOG is iemand die een aantekening in het dossier van Justitie en politie heeft, vogelvrij. U komt niet meer aan het werk, ook niet als u opgepakt bent geweest en hiervoor veroordeeld bent en uw straf heeft uitgezeten. De aantekening (ook indien slechts sprake was van een verdenking) blijft nog jaren in het dossier van Justitie zitten. Het is voor de sollicitant ondoorzichtig op welke criteria een VOG wordt afgegeven. Wij kennen provo’s en hippies van vroeger die nu in hoge functies terecht zijn gekomen. Deze mensen maken nu het beleid. Wij vragen ons af: vertrouwt de waard zijn gasten, en zo nee, waarom niet?

Maar wat kan u dat schelen? Nu het goede nieuws: het is binnen uw omgeving dagelijkse kost: kinderen die in aanraking zijn geweest met politie en Justitie, in verband met overmatig drank- en/of drugsgebruik (bijvoorbeeld een party drug), vandalisme enz., hebben een grote kans geen VOG meer te krijgen, dus ook geen werk. De registratie blijft voor kleinere misdrijven vijf jaar bewaard. Hoe zwaarder het misdrijf, hoe langer dit bewaard blijft.

Ziet u de toekomst van uw kind al voor u? Werkeloos en geen uitzicht op beter. Het systeem bewijst dat uw kind niet deugt.

Een aantekening bij Bureau HALT is genoeg om een halt toe te roepen aan de carrière van uw kind. Of wordt het tij nog gekeerd?

Gepubliceerd in Columns
zaterdag, 09 april 2011 17:01

Het Knoppenmonster: Banken en Verzekeringen

Door onze gastcolumnist.
 
Stelt u zich eens voor dat u uw (woon)lasten niet meer kunt betalen zodat uw gas, water en licht worden afgesloten, dat u vervolgens uw huis wordt uitgezet en dat uw banktegoed wordt bevroren. Daar komt nog bij dat u uitsluitend mag pinnen in een levensmiddelenzaak als bijvoorbeeld de buurtwinkel A&H ergens in Amsterdam waar cash geld niet meer wordt geaccepteerd “omwille van de veiligheid”. Wat een scenario. U heeft geen onderdak meer, maar ook geen middelen en mogelijkheden om in uw basisbehoeften te voorzien. U bent totaal afhankelijk geworden van goodwill uit uw directe omgeving.

Let op, lieve mensen: dit scenario is veel dichter bij dan u denkt.

In maart 2011 verzekerde een trotse Rabobank-medewerker ons dat de Rabobank verwacht dat binnen vijf tot maximaal tien jaar de hele geldstroom totaal gedigitaliseerd is. Als het inderdaad zover komt, dan houdt dit voor u in dat cash geld is verdwenen en dat alles digitaal gaat. De banken maar ook de Overheid weten dan precies waar, wanneer en waaraan u uw geld uitgeeft. Wat een enorme inbreuk op uw privacy!

Wij vragen ons af: waarom deze actie en wat is hier het nut van? Wie is de klant die elke keer braaf het geld op de bankrekening parkeert? Dat bent u! Hoe komt het dat u als klant onmondig wordt gemaakt. Waarom lezen wij niets over dit onderwerp in de krant en horen wij niets op het journaal, anders dan dat de Duitse Bank roept dat het maken van cash geld miljarden kost? Is dit misschien een voorbode of een vrijbrief om het cash geld dan maar te verwijderen uit het circuit?

Dan hebben we ook nog Verzekeringsmaatschappijen zoals bijvoorbeeld Fortis ASR. Ook ASR is er trots op dat men binnenkort het betalingsverkeer zeker tot 95% heeft gedigitaliseerd. Waarom eigenlijk? Binnen de verzekeringswereld wordt tegenwoordig gesproken over een Nieuwe Wereld. Wij vragen ons af: wat houdt deze Nieuwe Wereld in en waar leidt deze toe? Een snelle vraag waarop ongetwijfeld een complex antwoord volgt.

Dan hebben we nog de Overheid en de Belastingdienst. Dit jaar wordt u als noviteit een compleet door de Belastingdienst ingevuld digitaal aangifteformulier voorgeschoteld. Ingeval er sprake is van bijvoorbeeld vast loondienstverband en een standaard hypotheek, is de Belastingdienst in staat om al deze gegevens voor u tot op de cent uit te werken, aldus de reclamespotjes op tv. Heeft u echter toestemming gegeven aan de diverse instanties dat uw privé-gegevens zomaar worden doorgegeven aan de Belastingdienst? Hoe komt de Belastingdienst aan al uw gegevens?

Vroeger was het simpel: we hadden een spaarvarkentje en stopten daar onze centjes in. Als deze vol was, of eerder, dan sloegen wij het varkentje kapot en gingen wij ons te buiten aan aankopen. Als iemand anders het volle varken meenam en dit namens u uitgaf zeiden we: geen denken aan, dat geld is van mij en dat geef ik zelf uit.

Nu brengen wij het geld naar een bank. Wij weten niet wat ermee gebeurt. Bij opname van hoge bedragen moeten wij zelfs braaf aangeven wat wij met het geld gaan doen. Zijn we weer kleuter geworden? Een kleuter echter weet wie vader of moeder is en hoe ze zijn. In het geval van Banken en Verzekeringen of zo u wilt iemand bij de Overheid weet u niet wie het voor het zeggen heeft en hoe men de knoppen hanteert.

Het zou goed zijn om uw stem te laten horen zolang het nog kan. Ga kritischer met uw privé-gegevens om. U mag vragen stellen en voorwaarden creëren. U bent een volwassen klant en u mag dus keuzes maken die goed voor u zijn. U bent immers geen kleuter meer.

Gepubliceerd in Financiële privacy & PSD2

Korpschef Frank Paauw van de politie Rotterdam-Rijnmond vindt dat het DNA van alle Nederlanders verplicht zou moeten worden opgeslagen in een nationale databank voor de opsporing van misdrijven. Dit verklaart korpschef Paauw in een interview in de partijkrant van Leefbaar Rotterdam. Terwijl privacy volgens hem “een groot goed” is, denkt korpschef Paauw met de massale opslag van DNA “de wereld veiliger” te kunnen maken.

Korpschef Paauw citeert in de partijkrant van Leefbaar Rotterdam de 19e-eeuwse criminoloog Lacassagne die stelde dat “iedere maatschappij de criminaliteit krijgt die het verdient”. Stichting Privacy First zou hier tevens privacycriminaliteit onder willen verstaan en wijst korpschef Paauw graag op een relevanter citaat van Benjamin Franklin: “Hij die vrijheid opgeeft voor veiligheid verdient geen van beide.”

Verplichte opslag van het DNA van alle Nederlanders in een nationale databank vormt bij voorbaat een collectieve mensenrechtenschending. Alleen al het volstrekt disproportionele karakter ervan betekent immers een grove schending van het recht op privacy en lichamelijke integriteit van iedere Nederlander. Afgezien van het totale gebrek aan kennis en respect voor de mensenrechten dat korpschef Paauw met zijn uitlatingen etaleert, getuigt dit ook van een achterhaalde maatschappijvisie waarin veiligheid en privacy jarenlang een valse tegenstelling vormden. Privacy is veiligheid: de persoonlijke veiligheid van het individu tegenover een overheid die haar eigen burgers niet meer vertrouwt en iedere Nederlander als potentiële verdachte wenst te behandelen. Privacy First wil deze ontwikkeling een halt toeroepen en gaat hierbij uit van een positieve maatschappijvisie waarin vertrouwen en vrijheid basiswaarden zijn.

Update: korpschef Paauw krijgt zowel vanuit de politiek als vanuit het Ministerie van Veiligheid en Justitie geen enkele steun voor zijn plan. Minister Opstelten noemt het "disproportioneel" en "over de schreef".

Gepubliceerd in Wetgeving
Pagina 12 van 13

Onze Partners

logo Voys Privacyfirst
logo greenhost
logo platfrm
logo AKBA
logo boekx
logo brandeis
 
banner ned 1024px1
logo demomedia
 
 
 
 
 
Pro Bono Connect logo 100
Control Privacy
Procis

Volg ons via Twitter

twitter icon

Volg onze RSS-feed

rss icon

Volg ons op LinkedIn

linked in icon

Volg ons op Facebook

facebook icon